Postnoworoczny

 Bo kiedy przychodzi ochota na wpis, to albo zbyt głupie i banalne, żeby w  ogóle zapisywać, albo ważkie i niemiłosiernie nadęte, wymagające stosownej obróbki oraz przycięcia do rozmiarów czytajnych internetowo, czyli krótko i na temat. Właśnie wtedy ta ochota flaczeje i słania się w okolicy kostek. Dobija mnie ten rok szkolny, tak siłowo dobija, że dwa świąteczne tygodnie, wyjąwszy moment upadku zdrowotnego, przygotowań  i świętowania, przespałam na zmianę z oglądaniem seriali poczynając od Stranger Things, przez Ciemny Kryształ, Dmuchaczy Szkła (tak tak, wsiąkłam na amen), aż po Umbrella Academy. No i parę filmów jeszcze zalegających.
Serio, serio, niemal nic więcej nie robiłam, mój mózg zrzędził na każdy najmniejszy przejaw aktywności intelektualnej i pozwoliłam mu na to, niech ma. Czekając wszakże, aż mi się upiecze chleb, piszę te słowa noworoczne z zamiarem ich dokończenia i ujawnienia światu majestatu i wspaniałości  wpisu. Majestat i wspaniałość polegają na tym, że uda mi się ów wpis o niczym właściwie doprowadzić do końca, no bo nie oszukujmy się, moja codzienność nie jest naznaczona świetlistością, że wszyscy czekają na jej kolejny odcinek. Ot, jak co dzień, wstaję, czynię ablucje i krzątam się po świecie lub gniję w fotelu i tyle.

Cieszy mnie śnieg, którego napadło nas trochę i przyniosło mi też uciechę dodatkową w postaci odśnieżania (naprawdę lubię) oraz wizualnego spokoju i ciszy krajobrazu, i światła, za to światło zimowe dzięki ci o pochylenie naszej ziemskiej osi! Za to światło dzięki ci, o pogodo, o gwiazdo nasza najbliższa dzięki ci pozycjo zimowa na orbicie, tobie także! Zarumienione poranki za moment rozdzierające się przez horyzont krwawym wrzaskiem, południa skrzące na szreni, cienioniebieskie i złote wieczory opadające na śnieżne czapy drzew, jak tu was nie wielbić, jak nie kochać zimy! 

Przekroczenie punktu zmiany daty spędziłam z Agni pod zimowym niebem z ogniskiem u stóp, musującym winem z pływającymi grudkami lodu (wstawiłyśmy go z Agnes przed wieczorem w zaspę) i poczuciem, że wszystko wygląda tak, jak ma wyglądać, ani mniej, ani więcej, właśnie tyle jest dobrze. Może gdyby udało się każdej z trapiących ludzkość jednostek uzyskać takie poczucie, może uniknęlibyśmy lęków, wojen, złoczyństwa? Może, bo nigdy nie wiadomo. 
 Doprawdy nie da się mieć i udźwignąć więcej, niż ten spłachetek ziemi przykutej do naszych stóp, słup powietrza nad głową, nie da się sięgnąć dalej poza własne ręce ani zakreślić stopą koła o promieniu większym niż długość nogi, ale chyba trzeba to po prostu poczuć, zostawić na moment precjoza i wytapiserowane ściany, bezprzewodowe garnki, nierdzewne odkurzacze i choćby na moment, taką mroźną nocą, przy małym ogienku pod zimnymi gwiazdami móc sobie powiedzieć, to już tyle, to wystarczy, spocznij harcerzu.

No więc moi kochani kamraci internetowi, a także ci, z  którymi znam się realnie, a czytają ten blożek oraz ci którzy nie czytają tego blożka, życzę Wam w nowym roku ogieńka, gwiaździstej nocy i przyjaciela, a może nieznajomego,  do zamienienia kilku słów, tyle wystarczy, przynajmniej na chwilę, żeby poczuć się pełnym i w dobrym miejscu.

A żeby nie było to polecę Wam książkę Gwiazdy zbłąkane w mroku Colina Meloya (przekład Maciej Studencki), którą to czytałam mniej więcej w czasie oglądania Stranger Things i bardzo paralelnie się zachowywała, co nie odbiera jej rzecz jasna fajności. Książka dla nastolatków, ale napisana z pazurem daje frajdę również rzepeciwemu czytelnikowi, czyli mnie. Grupa przyjaciół, stara rezydencja na klifie, tajemnicza rzecz wykopana podczas prac budowlanych i dziwni mężczyźni z notesami... robi się ciekawie, czyż nie?

A w Olsztynie mamy przystanek, na którym w deszczową noc grudniową oczywiście musiałam się znaleźć, bo akurat byłam na szkoleniu

Cudowny komiks Henryka, Jana Mazura i Mikołaja Ratki - Vaclav Drakulič jedzie do urzędu. Znacie ten stan, kiedy urzędnicy kompletnie nie słuchają waszych wyjaśnień? No to jeszcze raz przeczołgacie się przez mękę urzędów z Vaclavem Drakuliczem, sympatycznym starszym panem, który "nie nazywa się Drakula" i przez wiele lat nie wyściubiał nosa ze swojego karpackiego zamku aż do momentu, kiedy decyzją Sądu Administracyjnego, jego dom zostaje skonfiskowany z powodu wampiryzmu właściciela. Naprawdę chwyta za serce.

No i dwa komiksy Tadeusza Baranowskiego - Dramatyczne wydarzenia opisane od niechcenia, to zbiór dwóch miniserii pasków - Przygody Twistującego Słonia Twisti (z łamów Wyborczej) i Przygody Misia (z Misia), to dla miłośników i kolekcjonerów twórczości autora. Drugi zaś to kontynuacja przygód Kudłaczka i Bąbelka, w których pojawią się wszyscy bohaterowie poprzednich komiksów, czyli Orient Men, wampiry, Profesorek Nerwosolek, Wódz Wielki Niepokój i inni - Na wypadek wszelki, woda, soda i bąbelki (oraz Kudłaczki), tak brzmi tytuł w pełnej krasie.

Ponieważ jest śnieg, zrobiłam bałwanka

A tak wyglądał mój świąteczny miszmasz szkolny

i domowy