soczewica

no więc o świtaniu pobudka. mirek marudzi, że trzeba wypuścić kota na dwór, gdyż kot jest nieszczęśliwy i zaraz prawdopodobnie pęknie. w korytarzu zaspa, drzwi przymarznięte. radzi nie radzi z tatkiem szuflujemy śnieg, gotujemy się, lejemy wodę, kując lód i kuląc się w piżamach (ja na boso, bo z pośpiechu zapomniałam kapci z góry). kot olewa sprawę - patrzy na nas, wykrzywia się i idzie odwiedzić kuwetę w piwnicy.

wieczorem na strychu katastrofa, cały strych tonie w śniegu, zapasy ziół dzieś w zaspach, z pora to chyba nic nie będzie o tej porze, a szkoda, bo bardzo na liczyłam, rada nie rada,a głownie nie rada, przekopuję się przez bałwankowie w poszukiwaniu straconej suszarni jak jakiś pieprzony karibu. tymczasem odmarzają mi nery, łapy i takie małe cuś, co robiło kiedyś ping, ale już nie robi.


jest zimawo, choć w kalendarzu jeszcze jesień

zatem do kuchni po coś na rozgrzewkę
jako, że wyszłam prosto z gara, podrzucam na gorąco przepis na kolejną zupę z gwoździa czyli drewnianej łyżki czyli z soczewicą. zupa jest na rychcika, więc doskonale nadaje się na przed filmem szybkie sporządzenie.


zupa z soczewicy z dębową łyżką

no to bierzemy sobie 1,5-2l wody
do wody, hyc - 2 kostki bulionowe (warzywne najlepiej)
i szu w to szklanę soczewicy, a może być nawet z 1,5 szklany
dorzucamy ziele angielskie (trzy czteryyy!)
listek laurowy (do kompletu, bo wiadome, że choć liść i ziele subtelnie się różnią, z tego samego krzaka wawrzyn zbierały)
curry - proponuję sporo, nie szczyptę, bynajmniej, choć może być importowane, dajcie z łyżeczkę a nawet i więcej, zresztą, zależy, jak kto lubi. acz pamiętać należy, że curry od-ważne jest
paprykę (ja dodaję powiórkowaną ususzoną zieloną ogrodową)
paprykę mieloną słodką (sporo)
pieprz kolorowy (czyly mięszanka) świeżo mielony we młynie, we młynie
sól
mieszamy za każdym składnikiem i oczywiście cały czas warzymy miksturę z dębową łyżką

(można dodać, co tam kto woli, ale ja lubię taką do kubka minimalną w treści)

i gotuje się

a tymczasem, za drzwiami...

podsmażamy jedną pokrojoną drobno cebulę na złoto i dwa ząbale czosnkowe posiekane ,
kiedy już się uczyni na rumiano
lu to do zupiny

kiedy soczewica zmięknie (to około 10-15 minut od startu), można się napawać

*
mh, właśnie przed chwilą zamiauczało za oknem i wewiało kota do domu, jak F16 przemknął po schodach i rzucił cielsko na kaloryfer.

voila, oto wieczór!
chyba naleję sobie wina czerwonego do lampki
:]

*
Ps: można wcisnąć do zupy cytrynę

hu hu ha!

neee, to ne żart. mam w pokoju 10 stopni i hula wiatr,
zatem, zdaje się, nie powinnam mieć w nim zajęć i iść do domu, tylko dzie? cholera :|
strój, jak widać, inspirowany siczą zaporoską i londyńską gwardią królowej :]


i kotek

z sms-ów czyli dogadaj się z poetą

Retes: Los wpadł pod pociąg :|

Ja: yyy aha

Ja (próba pojęcia metafory i bycia błyskotliwą): Taki totolotkowy los?

Retes: Los, zwierze. Cztery nogi, rogi!

*

a w ogóle to gratulujemy Retesowi nagrody pierwszego Ratatuja, czy tam innego Ratonia
:]

zima

No i zima na Warmii, mrozy mają galopować, śnieg pada cały czas. upiekłam wczoraj chleb i dziś raczę się jego smakiem patrząc jak śniegowe drobinki nieuchronnie zasypują widok.

wczoraj łaziłam po łąkach, kiedy się naciśnie nasączone wodą trawy i glebę, uruchamia się pod warstwą śniegu pełzający dźwięk poruszonego strumienia. dźwięk na poły bagnisty, na poły wodny. i tak chodziłam w kucki i słuchałam tego dźwięku.

pamiętnie

Wisława Szymborska

Gawęda o miłości ziemi ojczystej

Bez tej miłości można żyć,
mieć serce suche jak orzeszek,
malutki los naparstkiem pić
z dala od zgryzot i pocieszeń,
na własną miarę znać nadzieję,
w mroku kryjówkę sobie uwić,
o blasku próchna mówić "dnieje",
o blasku Słońca nic nie mowić.

Jakiej miłości brakło im,
że są jak okno wypalone,
rozbite szkło, rozwiany dym,
jak drzewo z nagła powalone,
które na płytko wrosło w ziemię,
któremu wyrwał wiatr korzenie
i jeszcze żyje cząstką czasu,
ale już traci swe zielenie
i już nie szumi w chórze lasu?

Ziemio ojczysta, ziemio jasna,
nie będę powalonym drzewem.
Codziennie mocniej w ciebie wrastam
radością, smutkiem, dumą, gniewem.
Nie będę jak zerwana nić,
Odrzucam pusto brzmiące słowa.
Można nie kochać cię - i żyć,
ale nie można owocować.

Ta dawność jej w głębokich warstwach...
Czasem pośrodku drogi stanę:
może nieznanych pieśni garstka
w skrzyni żelazem nabijanej,
a może dzban, a może łuk
jeszcze się w łonie ziemi grzeje,
może pradawny domu próg
ten, którym wkroczyliśmy w dzieje?

Stąd idę myślą w przyszle wieki,
wyobrażenia nowe składam.
Kamień leżący na dnie rzeki
oglądam i kształt jego badam.
Z kamienia tego rzeźbiarz przyszły
wyrzeźbi głowę rówieśnika.
Ten kamień leży w nurcie Wisły,
a w nim potomna twarz ukryta.

By na tej twarzy spokój był
i dobroć, i rozumny uśmiech,
naród mój nie żałuje sił,
walczy i tworzy, i nie uśnie.
Pierścienie świetlnych lat nad nami,
ziemia ojczysta pod stopami.
Nie będę ptakiem wypłoszonym
ani jak puste gniazdo po nim.

śnik kuluarowy

śniły mi się dzisiaj przygotowania do operacji i straszny strach, który wcale mnie nie dziwi przecież.
i wąskie kamienne zaułki jakiegoś miasteczka, nieco podobne do Sigisoary w stylu, acz nie była to ona. było znacznie ciaśniej i odrapaniej. pchli targ pod jedną ze ścian i moneta z 188__ roku (zapamiętałam tylko trzy pierwsze liczby)

*

podwórze nam osypało, choć trawa jeszcze przeziera. wałkoń Mirek wałkuje mi biurko i zasłania monitor. zatem trzeba zamykać teatrzyk.

i przyszły dziś do nas do szkoły konie. było ich dziewięciu, a później sobie poszły

z rozmów z poetą - o biernym witaliźmie

B - żyć mi się nie chce

Wu - no, ale co zrobisz, czas się przesuwa pod nogami i chcąc nie chcąc, przebierasz nimi. żyjesz