niedziela, 6 października 2019

szarpanie paździerzy

To już ta pora


Dobra, jest piękny dzień i nie dam rady oszukać mojego drugiego, obserwującego ja oszukać i namówić do współpracy, że nie chce się, że niedobrze, że smutno. Te wszystkie rzeczy to tak, pierwsze ja może i chciałoby, ale drugie ja widzi, że jest przepiękny dzień, od A do Z ze wszystkimi ogonkami ą ę panie hrabio.







Pierwszy poranek oszroniony tej jesieni, powietrze tnie, niedziela, czyli robić coś trzeba, ale niby wszechobecna w naszej oj-czyźnie religia zezwala na nie, więc aż się chce spędzać czas religijnie, na które to spędzanie oba ja znakomicie się zgadzają, z tym, że to drugie każe mi jeszcze poćwiczyć brzuszki, gestapowiec jeden wewnętrzny, psiamorda!




Muszę się pozbyć tomiszcza walającego mi się niby cegła po pokoju, odnieść je na półkę czyli, zatem przepiszę, co mam przepisać.
Kilka p cytatów z Ursuli Le Guin, ze zbioru: Wracać wciąż do domu,  który w tym roku przeczytałam po raz pierwszy, a który chłonęłam nie tylko dla samej fantasy, nie tylko dla świetnego stylu, ale też mądrości, uważności i etnicznego piękna, jakie zrobiła niby sam mistrz Tolkien

"Gdyby wieczność miała porę roku, byłaby nią pełnia lata. Jesień, zima wiosna są zmienne i przechodnie, ale pełnia lata to bezruch. Trwa tylko chwilę, lecz dopóki jest, wszyscy czują, że nie może się zmienić"




"Biedacy, wśród których chodziłem, nie okradli mnie, bo nie przyszło mi do głowy, że mógłbym zostać okradziony, i nie bałem się tego. A nawet gdyby mnie obrabowano, nie miałoby to dla mnie znaczenia. Gdy nie masz się o co modlić, wtedy Szczęście daje ci posłuch"

(U.Le Guin, Moce, przekład Maciejka Mazan)



"Mały kotek robi to, co inne kotki, podobnie dziecko chce robić to, co inne dzieci, chceniem tyleż potężnym, co bezmyślnym. My, istoty ludzkie, które wszystkiego musimy się uczyć, zaczynamy od naśladownictwa, ale prawdziwe człowiecze rozumienie pojawia się wtedy, kiedy znika chęć bycia takim jak inni.
(...)
Musimy się uczyć ile się da, ale musimy także uważać, by naszą wiedzą nie domknąć koła, nie odciąć się od pustki, by nie zapomnieć, że nasza niewiedza jest bez dna, bez granic, że w tym, co wiemy, atrybut "bycia znanym" łączy się, być może ze swym zaprzeczeniem. Nie ma głębi to, co widzimy jednym tylko okiem.""

(U.Le Guin, Wracać wciąż do domu, przeł. Barbara Kopeć)

i wiersz z tegoż tomu

Pieśń ważki

Ounmalin, Ounmalin!
Jakżeś piękne nad rzeką!
Do obór w cieniu dębów
Powraca wieczorem bydło.
Dźwięk krowich dzwonków
Przypomina śpiew wody.
Ze szczytu krągłego wzgurza
Widać dalekie winnice,
Słychać jak ludzie śpiewają,
wracając do domu wieczorem

(U.Le Guin, Wracać wciąż do domu, przeł. Barbara Kopeć)



i czyż nie ma tu Goethego?
czyż nie ma tu Jesienina?



S.Jesienin [krążą liście]

" Krążą liście miedziane i złote
Po różowej powierzchni strumyka,
Jakby lekkim, chwiejącym się lotem
Rój motyli ku gwieździe pomykał.

Zakochałem się dziś w tym wieczorze
Błądząc myślą nad zżółkłym parowem...
Urwis wiatr w zawadiackiej przekorze
Zadarł brzózce spódnicę na głowę.

Ziębnie serce, od pól wieje chłodem,
Stadem owiec zmierzch siny nadciąga.
Za umilkłym, półsennym ogrodem
Zabrzmi czasem dzwoneczek na łąkach.

Nigdy głębiej i nigdy żarliwiej
Nie wsłuchałem się w szept wszechstworzenia.
Chciałbym oto podobny tej iwie
Nurzać ręce w różowość strumienia.

Chciałbym pyskiem księżyca łakomym
Skubać słomę ze stogu nad rzeką.
Okruch szczęścia - i ten nie sądzony:
Kochać wszystko, nie pragnąć niczego. "

(przeł. Tadeusz Mongird)

*

inna rzecz bardzo mocno skojarzyła mi się z jukagirskim tosem


Zazdrość

Tamta w kolczykach
cóż ci dać może?
Mięso i wino?
Większe erekcje?

(U.Le Guin, Wracać wciąż do domu, przeł. Barbara Kopeć)

*

mnóstwo rzeczy zaznaczyłam oślimi uszami, ale przepiszę i zostawię już tylko jedną, która mówi, że Le Guin była też dobrą poetką


WEZWANIE DO DRUGIEGO I TRZECIEGO DOMU ZIEMI
kaligraficzny zwój z heyimas Serpentynu w Wakwaha

Słuchajcie, ludy Adoby, i wy, ludy Obsydianu!
Słuchajcie, ogrodnicy, rolnicy, sadownicy,
wy, pracownicy winnic, pasterze, zaganiacze!
Wasz kunszt, godzien podziwu, jest sztuką szczodrości,
jest sztuką obfitości, bardzo niebezpieczną.
Między kłosami zboża mężczyzna rzecz" "To moje,
to moja orka i siewy, to jest moja ziemia".
Wśród pasących się owiec kobieta mówi: "To moje,
to moja opieka i troska, to są moje owce".
Ziarno posiane w bruzdę, czasem wschodzi głodem.
na grodzonym pastwisku krowa rodzi przestrach.
W spichlerzu aż po dach pełno jest ubóstwa.
Źrebak spętanej klaczy nosi imię Wściekłość.
Owoc szarej oliwki nazywa się wojna.
Miejcie się na baczności, wy ludy Adoby,
w,y ludy Obsydianu. Przejdźcie na dziką stronę,
nie tkwijcie tak bez przerwy po stronie uprawnej.
Tu mieszkać niebezpiecznie. Idźcie, gdzie wśród dębów
gęsto jest od żołędzi, gdzie trawa niesiana
rośnie bujnie, a korzeń sięga w nieoraną ziemię.
Spotkacie tam jelenie, pasące się na wzgórzu
i przepiórki na łące, i ryby w strumieniu.
Możecie je stąd zabrać lub nawet je pożreć;
jak wy są pożywieniem. Są z wami, nie dla was.
Kto jest ich właścicielem?
To domena pumy,
a wzgórze jest lisicy,
na drzewie mieszka sowa,
las należy do myszy,
staw jest własnością płotki:
wszystko jest jednym miejscem.
Przybądź i zajmij swoje.
Nie ma tu płotów, są kary, jest śmierć, lecz nie ma wojny.
Jeżeli będziesz polował, zapolujesz na siebie.
Chodź, stwórz się, zbierz z trawy, z liścia, z gałęzi.
pij dobrze na tej ziemi, co nie jest twoja - jest tobą.

(U.Le Guin, Wracać wciąż do domu, przeł. Barbara Kopeć)



a tu poranek z moim zaczarowanym lasem. "Sośnina" , zmalował Dariusz Sokołowski, poeta, muzyk, malarz, matematyk
tutaj posłuchać można jego ansamblu


sobota, 14 września 2019

pamięć tkankowa

Wrzucałam dziś listek bobkowy do zupy buraczkowej i przeniosło mnie do srebrnodachej Gjirokastry, gdzie na schodach wiodących do twierdzy, stary Albańczyk sprzedawał nam zioła. Za grosze, które dla niego były zawyżoną turystyczną ceną. Zioła dokładnie takie same, jak te, które zbieram w domu, jeszcze mokre, niewysuszone, nieprzebrane z domieszką runa, kłaczkami grzybów i mchu. 
Pomarszczony, niziutki Albańczyk tryskał poczciwą radością, rozmawialiśmy w mieszance języków, słowiańskich i angielskiego, zaśmiewaliśmy się razem z nim w albańskim słońcu, w trzepocie plam cienia z okolicznych drzew porastających zbocze góry, wdychaliśmy zapachy ziół, beztroski i nieskończonego czasu. Albańczyk wpychał nam do rąk całe bukiety lauru. Bierzcie, bierzcie, mówił, pakował nam bez zapłaty, ot tak, bo na tę chwilę staliśmy się  jego gośćmi, sąsiadami na tych kamiennych schodach. Ten laur właśnie dziś pływa w mojej zupie, nadając jej smak tamtego słońca, tamtej radości.
Właśnie robię sobie herbatkę z kupionej u niego malwy. Wypiję ją w moim grającym kubku z cieniutkiego szkła.


z rozmów z przyjaciółmi - impresyjki telefoniczne

Mam taki cieniutki szklany kubek do herbaty. Kiedy wokół jest poranna cisza, dźwięk tej nalewanej z imbryczka herbaty gra melodię pozytywki. Zastanawiałam się, skąd dobiega ta melodia, a to ten kubek.

Na wyrażoną przeze mnie w drugim smsie wątpliwość, czy jeszcze jestem normalna, skoro słyszę muzykę, Jakub Sajkowski, już coraz mniej młody, a bardziej poeta odpisał mi był: "nie no, ty jesteś regularnie jebnięta, a przecież nie zawsze słyszysz muzykę" ...




żegoty 13.09.19 poranek

niedziela, 8 września 2019

kiedy robi się ciasno

Mam specyficzny rodzaj klaustrofobii, nie lękam się zamknięcia, małej przestrzeni, ciasnych ubrań, lekam się niemożności uwolnienia. i tak pierścionek na palcu nie przeszkadza mi dopóki lekko schodzi, bransoletka, póki można ją odpiąć, obranie, póki suwak się nie zacina, uścisk reki, dopóki nikt nie przytrzyma mi jej na siłę, pudełko, póki wiem, że w każdej chwili mogę z niego wyjść, bycie we własnym ciele, póki nie przypałęta się do mnie myśl, że nie mogę opuścić własnej skóry (bardzo ciężkie odczucie wpychające aż w stan lękowy)
O klaustrofobię przyprawiają mnie też przedmioty i mimo, że jestem molem książkowym, gromadzące się wokół mnie książki. To z tego powodu mam w domu dwie biblioteki poza miejscem codziennego pobytu. A jako, że miejsce codziennego bytu ściąga ku sobie książki, moje biurko, półki, podłoga, koszyki, zawierają sedymentujące tomy i w pewnym momencie zaczynam świrować. No i własnie świruję, więc szybko zrzucę przynajmniej część myśli/notek z tych, które przeczytałam, żeby zmniejszyć spiętrzenie biurkowe.


Dwie używające tego samego pomysłu książki, zbiegiem z okoliczności obie francuskich autorów
Łagodnie, wsobnie, niemal onirycznie poprowadzona Uległość Michela Houellebecqua (tłum. Beata Geppert) wprowadza nas niepostrzeżenie w inną rzeczywistość. Ta bierze się ze zwycięstwa Bractwa Muzułmańskiego we francuskich wyborach, co owocuje na pozór łagodnymi, ale diametralnymi zmianami. I nikt ani piśnie i wszystko jest inne. Bohater książki, akademicki wykładowca, znużony,  nieco otępiały, sfrustrowany przeprawia nas w łodzi swojej głowy przez wymyśloną odautorsko możliwość. I jak powoli odpadający ze ściany tynk odpadają słabo trzymające się już płytki zachodniej kultury. I to już. Jesteśmy na drugim brzegu.

*

Druga książka,a  w zasadzie cykl, to Dzikusy Sabri Loutaha (tłum. B.Geppert takoż). O pierwszym tomie już wspominałam, tu tom drugi - Upiór nawiedził Europę, więc przypomnę tylko, że w tym cyklu wybory prezydenckie wygrywa liberalny Muzułmanin, zaś historia dzieje się dzięki i wewnątrz algierskiej rodziny, której to oczami widzimy świat, jego konstrukcję i dekonstrukcję, jego mechanizmy, a także przeżywamy najróżniejsze ludzkie stany. Ta książka pokazuje temat raczej socjologicznie, ale jest i sensacja, jest kryminał, jest melodramat i jest obyczaj. 

Obie polecam.

*

Kierując się li i jedynie tytułem i okładką, nabyłam książkę Melanie Benjamin, Łabędzie z Piątej Alei w przekładzie Jacka Żuławnika. Tutaj kanwą historii jest wyimek z życia socjety  lat pięćdziesiątych z punktem centralnym Trumanem Capote. Barzo przyjemne, dość wciągające czytadło na zmęczone dni, kiedy na pewno, ale to na pewno nie sięgnie człek po Heideggera.

*

A na A.Norton, muszę osobny post.
O, no i proszę, już zmniejszam kupkę o trzy grzbieciki i już może nie idealnie, ale lepiej, na pewno lepiej.

foto: Zinek, Żegoty 2019


niedziela, 25 sierpnia 2019

ogniska

Takie słowa, które na pozór nie znaczą wiele, rozświetlają dzień. Dostajesz takie słowa, krótkie, malutkie, niepozorne, ot drobiażdżki, porankiem i później już  na samo ich wspomnienie rozświecasz się jak gwiazda, od wewnątrz, jakby samo słońce zapaliło Cię od środka. I czujesz moc i ogrom, piękno i puls świata. I to, że ktoś jest, niechby nawet na innej planecie. Czujesz tak wiele, że rozciągasz się na cały czas, na całą przestrzeń, uśmiechasz. Do wszystkich, do świata, a najbardziej do siebie.


piątek, 23 sierpnia 2019

Skrawek

Czasami jest tak, że inny człowiek jest częścią twojej duszy, czasami jest tak, że częścią twojej duszy jest miejsce, miejsce w życiu, zdarzenie, cokolwiek. Nie wiesz tego, póki go nie spotkasz, ale, o ile przypatrujesz się rzeczom uważnie, zanim spotkasz,  czujesz, że czegoś ci brakuje. 
Jeśli napotkasz ten brakujący fragment stajesz się cały, rośniesz, budujesz, radujesz, jesteś spokojny i żywy, nic nie może cię pokonać. To odczucie pełni jest niezwykłe i zarazem tak cholernie zwykłe, że nie sposób go określić znanymi słowami. 
Można nazwać to miłością, ale to coś więcej. Miłość to jedna z form uzewnętrzniania tego poczucia pełni, napotkanie brakującej części duszy, połączenie, zawiera ją i przekracza. Od tego miejsca nic już nie jest takie samo, a zarazem wszystko jest znane i po staremu. Czujesz w środku słońce, a świat widzi je przez twoje oczy.
I możesz wtedy swobodnie używać słowa "kocham", używać do woli, bo to słowo jest niewielką częścią o wiele większej, całej duszy, już nie niesie obciążenia, nie myli się, nie jest wielkim odważnikiem, staje się lekkie i radosne, jak inne słowa.Możesz też go nie używać, to zupełnie nie ma znaczenia, jeśli znalazłeś skrawek duszy


środa, 7 sierpnia 2019

post van gogh*

*tztu z powodu wyłączenia, a nawet krwa ma wyłanczenia ucha z obiegu. Zzatkało mi przedwczoraj lewe, wczoraj prawe, po przepłukaniu przez laryngologa głucha jestem na lewe i dostaję szmergla, bo mam tam coś na kształt wieczniepracującej maszyny do huku, albo jakbym była odbiornikiem fal kosmicznych wrażego pelmienia z betelgezy 10. i boli mnie od targania, miętoszenia, naciskania, a kręci się z powodu trząsania łbem jak na metalowym koncercie, tylko trwającym cały dzień, oraz noga włazi w dupę w myśl "poskacz na jednej nodze to ci się odetka". możliwe, ze ten dźwięk, który teraz słyszę to procesor mojego mózgu taki głośny jest, bo stary już model, lata siedemdziesiąte, a ciepło, to i chłodzenie siada i wydajność już nie ta.
w takich warunkach zatem robienie czegokolwiek w domu, rozmowa jakakolwiek jest niemożliwa, gdyż jedynymi wyrazami, które mi przychodzą na głos jest zestaw swobodnych inwektyw, a także chęć wyrzucenia rozmówcy przez okno, defenestracja czyli. muszę się zająć czymś bo zwariuje, na czytaniu skupić się nie mogę z powodu tego huku i sama chyba zaraz demfenestruję.

Obejrzałam film Atlas chmur (T.Tykwer, bracia Wachowscy), tak z ciekawości, bo ktoś szukał, żeby obejrzeć, mnie znalazł go znajomy, to obejrzałam, no i nie wiem, holiłud takie. No ładnie się i łatwo oglądało (to in plus, bo ja tam nie jestem z tych, którzy koniecznie muszą cierpieć), ale taki mocno pokolorowany z patosem, który niekoniecznie jest potrzebny żeby mówić o ważnych rzeczach.

dziś skończyłam czytać książkę, którą zamówiłam po obejrzeniu filmu, żeby wiedzieć, czy też. no i trochę też, na okładce napisano, że wg "wpływowych brytyjskich krytyków literackich R.Mqadeleya i J.Finnigan , to jedna ze Stu Książek Dekady"* i tutaj rozumiem tę konstrukcję z krytykami, których jest dwoje. Książka to takie czytadło też holiłódzko napisane, z tym, że inaczej ułożono historyjki w filmie. In plus dla książki jest to, że traktuje o wolności, również przez miłość, ale też i przez zdradę, skrwysyństwo, i wiele innych uczuć, a  film zdaje się być zrobiony bardziej o miłości tak jakoś słodkawo nawet, więc 1:0 dla książki,z  tym, że rzyci mię nie urwała. (*O Atlasie chmur, Davida Mitchella, w przekł Justyny Gardzińskiej)

*

a z zupełnie innej beczki. dziś sobie pisałam wierszyk, jeden z tych wierszyków, co to się od lat chce napisać i żaden nie wychodzi. ale co innego mi wyszło w trzeciej strofce, myśl mi przyszła zupełnie nie na temat do głowy i bezmyślnie wklepałam ją w wersy zanim zobaczyłam o czym jest. 
a jest o tym, że zwróćmy uwagę, czego lękają się dzisiaj ludzie - nie robią wrażenia wojny, strucie środowiska, mordy, głód, coraz liczniejsze choroby również autoimmunologiczne, paskudna żywność, antybiotyki, śmieci, fale elektromagnetyczne;
zwróćmy uwagę, czego tak na co dzień boją się ludzie (na podstawie artykułów i wiadomości) - "wilki zagryzają owce, dziki panosza się na polach, drzewa czyhają na zbłąkanych kierowców by im upaść na twarz, drzewa czyhają na każdego, żeby konarem lub piorunem zrobić kuku niewiniątkom, jezioro w pobliżu, rzeka, osy, szerszenie, maliny z krzaka". 
znowu lud prosty boi się natury, nie siebie, nie zniszczenia, które sam niesie. 
hm, historia i świadomość znowu zatoczyła kalco, czyż nie?

*

a tu trochę miłej brygady w moich żegotach