sobota, 21 października 2017

demoludy


krótka w miarę treściwa recenzja z demoludów

Janurz: I byliśmy w muzwumach
Aż nas głowy rozbolaly

Wusz: ło
a w których muzwumach?
narodnym?

Janurz: Wojska Polskiego (zbroje!) I Narodowym (sztuka średniowieczna! Biedermeier! Resztka sił malarstwo polskie)

Wusz: strasznym jest mieć ojca muzwalnika!

Wusz: a ja byłam na cudownych spektaklach
bo u nasz Demoludy są
teatralny fest taki

Janurz: Loo

Wu: Piana dni - poszłam ciekawa, jak bardzo uda się skopać Borisa Viana, którego uznałam za nieprzekładalnego na język teatru. o panie, świetnie zrobili!
z Czech.
Litewski Piaskun, jeeeeżi cudowny!

Janurz: O supeł!

Wusz: bardzo dobra Noc Helvera już naszego olsztyńskiego i dość interesujące czytania performatywne sztuk węgierskich
a w piatek, czyli wczorej czyli, doskonały skrzypek Jakub Haufa. serenady skrzypiał, ale jak! w filharmonii.


poniedziałek, 16 października 2017

dzida

U mnie to jest tak, że rzeczywistość, którą ze wszystkich sił  staram oswoić, przejść do porządku dziennego nad wszystkimi tymi nierównościami gruntu, kolcami, torem przeszkód rodem z Kaer Morhen, a czasem tez pod, obok i na przestrzał, ta rzeczywistość truchtająca sobie tuż obok mnie, trącająca  zimnym nosem, dysząca mi w kark gorącym oddechem, ona czasami rozbiega się, dogania i bęca w  plecy, próbuje chwytać zębami za łydki. 
Właśnie teraz usiłuję ją oswoić pisząc sobie na blogu, chociaż powinnam przygotować się do pracy. Rzadko pozwalam sobie na ataki paniki, bo za dużo rzeczy i osób przyczepionych jest wraz ze mną do tej niestabilnej huśtawki, więc kiedy stracę równowagę, możliwe, że polecimy wszyscy, ale czasem ataki paniki są, takie,  że oddychanie sprawia trudność, przychodzi nieposkromiona chęć wydobycia się ze skóry i gnania w ucieczce na oślep, a się stoi w miejscu i robi dokładnie nic. No to właśnie mam atak paniki.




środa, 20 września 2017

Z rozmów z przyjaciółmi - O potęgi kluczu

wusz: A co ty teraz studiujesz?

tow. Radwański: Kolejny kierunek z serii nieprzydattnych...

wusz: Filozofia, to kierunek po którym możesz niepracować wszędzie

sobota, 9 września 2017

Alieksandr Siergiejewicz przechadza się



 cudowne wrześniowe popołudnie z odrealnionym i odrealniającym światłem, jakiego nigdzie poza tą szerokością geograficzną z jej klimatem umiarkowanym przejściowym, nie spotkałam. światłem, które wywraca poczucie rozsądku na nice, wprawia w nastój pogodnego szczęścia i niechcenia niczego

no i w tym popołudniu recytował mi się w głowie Aleksandr Siergiejewicz aż do upadłego i sama nie wiem skąd ta zimowa droga nagle tu w środku spokoju! chcecie, czy nie, macie i ju!


Зимняя дорога


Сквозь волнистые туманы
Пробирается луна,
На печальные поляны
Льет печально свет она.

По дороге зимней, скучной
Тройка борзая бежит,
Колокольчик однозвучный
Утомительно гремит.

Что-то слышится родное
В долгих песнях ямщика:
То разгулье удалое,
То сердечная тоска...

Ни огня, ни черной хаты,
Глушь и снег... На встречу мне
Только версты полосаты
Попадаются одне...

Скучно, грустно... завтра, Нина,
Завтра к милой возвратясь,
Я забудусь у камина,
Загляжусь не наглядясь.

Звучно стрелка часовая
Мерный круг свой совершит,
И, докучных удаляя,
Полночь нас не разлучит.

Грустно, Нина: путь мой скучен,
Дремля смолкнул мой ямщик,
Колокольчик однозвучен,
Отуманен лунный лик.


*

i totalnie kolidująca z dzisiejszym popołudniem, ale sentymentalnie grająca z zimową puszkinowską drogą pieśnia


środa, 30 sierpnia 2017

Z rozmów rodzinnych - Pogromczyni bóstw

mamcia: Thor na mnie skoczył, ale jak mu dałam w pysk, to mu się skończyła ochota

*Thor - nasz bitny kogut

piątek, 25 sierpnia 2017

bób, komar, domostwo!

Poranki domowe, bez krewnych i znajomych królika, z książką, ciszą, herbatą i tak lubianym przeze mnie  już wrześniowym chłodem, ech... 

Te domowe przyjemności zakłóca jedynie wzajemne niezrozumienie moje i mamci dotyczące domostwa i jego roli w rozwoju kultury materialnej neolitu. 
 Zatem każdy nasz poranek zaczyna się od "Słuchaj, jak będziesz miała czas..." tuż po tym, kiedy tylko czujne oko mamci padnie na mnie zjawiającą się w drzwiach. I już wiadomo, że nie ma powolnego nurtu posiłku, nie ma lenistwa ostatków wakacji, nie ma bezwładnego czytania po piernatach, bo w głowie, jak pasożytniczy robak typu Platyhelminthes, zagnieżdża się Obowiązek. Obowiązek nie pozwala mi przeturlać się przez ciche i miłe bezludzie poranka, gdyż tkwi w mej czaszce, jak gwóźdź przysłowiowy do tegoż poranka trumny. I chociaż czasu na ten przykład w onej chwili akurat mam od yyy mniej więcej od pierwszej palmy w dal, to robić z nim chcę coś, a właściwie nie robić tego cosia, którego zgoła oczekuje ode mnie Domostwo.

Tak więc w sprawie Domostwa nakazuje mi mamcia robić ciągle coś, czego ja zwykle właśnie teraz robić  nie chcę. Wieczna krzątanina męczy mnie i irytuje, mamcię irytuje absolutny mój bezruch. Oczywista niech tu nie wyrastam szanownym czytaczom na nieużytą gnuśną pannicę, co to stareńką matkę do robót ciężkich pędza i za parobka ma! Oczywista sprawa, sprzątam Domostwo nasze, piorę Domostwu naszemu (dobra, pralka to robi), umajam Domostwu i trzepię mu poduszki, szoruję mu czasem okna i podłogi, statki z portu zlewowego holuję do suchego doku, ale dlaboga!, krzątanina jest mi zupełnie obcym ciałem wrażanym na gorąco wprost w miękką tkankę mojego mózgu.
No więc takie na ten przykład: "wynieś słoiki" potrwać może u mnie tydzień, co powoduje siedemdziesięcioprocentowy przyrost potyczek porannych przez dni cztery (od *dwóch tygodni już mówisz, że wyniesiesz) i stuprocentową wydolność zrzędzeń mamci i co? Mogłabym, oczywista, zostawić swoje myśli, książkę odłożyć w niejasnym punkcie i pójść, zanieść te słoiki do piwnicy, bo to w końcu nie bardzo daleko, ale zrozumcie mnie, moi drodzy, ja naprawdę nie mogę.

*4 dni

Żegoty 23.08.17

a o pokoleniowych relacjach rodzicielsko-dziatewnych stoi też w udatnym czytadle: Historia pszczół, Mai Lunde (tłum. Anna Marciniakówna), którą to książkę otrzymałam byłam urodzinowo od Justyny. Trzy przeplecione przez siebie miejsca, trzy rodziny i jedna ważna również z naszego dzisiejszego punktu widzenia, historia - pszczoły. 
Historia dobrze napisana wciągająco do końca, chociaż w wątku futurystycznym dość szybko się człowiek orientuje co do pointy.  Cieszą mnie, jako biologa, takie sprawnie napisane książeczki, które się dobrze i szybko czyta, a które nienachalnie, niegłupio, dotykają placem zwykłego czytacza, zwracając mu uwagę na istotność równowagi ekosystemowej, na mechanizmy tak delikatne, że zepsucie jednego kółka powoduje chromanie, a czasami ustanie całego globalnego werku, tak znikome, że my, dwunożne ssaki na pierwszy (tylko) rzut oka rozumne, nie jesteśmy w stanie zauważyć, zaakceptować, zrozumieć, a tym bardziej chronić ich z pokorą jednego z kółek zębatych..Tak tak, jestem srogą ekoterrorystką i piekę macę z krwią dzieci leśników (w myśl obecnej obowiązującej powszechnie nomen omen klatury).

A z książki  cytat, z którego słowami się zgadzam, jako że uważam nasz gatunek za najmniej udaną koronację (sic!) ewolucji:

"By móc żyć w naturze, z naturą, musimy okiełznać naturę w nas samych"

(Maja Lunde, Historia pszczół, tłum. AnnaMarcinakówna)


środa, 23 sierpnia 2017

szybki zapychacz stron blobowych

pomimo zalewu mego domostwa przez krewnych i znajomych królika, który to zalew powodował czas słodki acz bezecny, udało mię się coś poczytać między wódką, a zakąską. no więc upolowałam w antkach wariatach nieco rewelacyjnego D. Adamsa (Restauracja na końcu wszechświata i W zasadzie niegroźna w tłum. P. Wieczorka), przeczytałam kolejny zestaw dickowskich opowiadań (P.K. Dick, Raport mniejszości w tłum J.Szczepańskiego), jeszcze jeden taki se, w porównaniu do Twonka i Stosu kłopotów, zestaw opowiadań H. Kuttnera - "Pegaz" (tłum J.Manicki) i z chybiłtrafiłu "Zgromadzenie cieni"* pani Viktorii Schwab w przekładzie E. Wojczak, a teraz czytam otrzymaną od Zinka biografię Lema, pióra W. Orlińskiego, zatem ostatnie dni płynęły mi pod znakiem fantastyki, 

* na chybił trafił wybrałam 2 tom powieści fantasy, co oznacza, że muszę teraz  zamówić sobie 1 i czekać na trzeci. okładka mi się spodobała.



z komiksów to Hilda i troll (Luke Pearson) zdecydowanie skradł moje serce swoim dowcipem i surrealem, no i obrazkiem wszakże!

a z poezji świetny tomik Janusza Radwańskiego, "Kalenberek", w którym to tomie roi się od zwierzątek i jeszcze występuje w nim kosmos i spamboty. 
Kalenberek to miejsce, które współistnieje z tym najponurniejszym ze światów  i jest swoista tarczą przeciwko siłom nieczystym oraz chłodowi. z czułością i swadą januszową, i, co cenię najbardziej, z poczuciem humoru, kręci Radwański z tego co znajdzie na ziemi i niebie, powrósło, na którym kołysze tę swoją enklawę rzeczy małych.


a, i obejrzałam za żurskim przewodem Przyjęcie na dziesięć osób plus trzy w reż. J. Gruzy i ze scenariuszem Himilsbacha (barzo polecam, jeśli ktoś nie widział) oraz również na podstawie scenariusza Himilsbacha, Party przy świecach, A. Krauze, który mi już nieco mniej podszedł, ale też warto zobaczyć.

a w Lublinie widziałam fajnie zrobioną sztukę, ale to przy okazji postu o wakacjuszach będzie




foto Zinek 16 sierpnia 2017


*edycja

i jeszcze zgrabne i udatne felietony Doroty Masłowskiej polecam, czyli Jak przejąć kontrolę nad światem nie wychodząc z domu. celne obserwacje, niegłupia rozkmina