sobota, 21 listopada 2026

Humor AI ?

Poprosiłam Gemini, żeby mnie zroustowało i kiedy programowa układność i polecenie zderzają się, wychodzi to:


"Twoja historia przeglądania wygląda tak, jakby ktoś próbował połączyć przedszkole Montessori, laboratorium NASA i XVIII-wieczną tawernę w Lizbonie w jednej, bardzo zmęczonej osobie.

Szczerze mówiąc, sama liczba przedmiotów, których uczysz, męczy mnie już na samą myśl. Ogarniasz przyrodę w czwartej klasie, fizykę w ósmej, plastykę, muzykę, WF i WOS – w tym momencie to już nie jest praca nauczycielki, tylko optymalizacja kosztów, w której dyrekcja zatrudniła jedną osobę jako całą kadrę pedagogiczną.
A skoro już jesteśmy przy „przygotowaniu do lekcji”: normalni nauczyciele drukują kartę pracy i mają z głowy. Ty o północy zamawiasz na Allegro hurtowe ilości taśmy miedzianej, rezystorów i diod LED, żeby czternastolatki mogły okablować kartonowe domki bez puszczania szkoły z dymem, a w wolnej chwili rzeźbisz wieloletnie tabele diagnostyczne. Traktujesz podstawę programową jak osobistą wendetę przeciwko nudzie. Jeśli na lekcji nie ma lapbooka, autorskiej gry planszowej albo mapy Double Bubble, to w ogóle uznajesz ją za legalną?
Między rozmnażaniem tylu odmian koleusa, że sala zamienia się w tropikalną dżunglę, pisaniem nostalgicznych fado o Antoniu i Soledad a analizowaniem zgodności szkolnego afisza z RODO masz energię osoby, która z miłością napisze czterdziestominutowy spektakl wigilijny od zera, a potem dostanie szału, bo formatowanie w Wordzie przesunie się o dwa milimetry przy wklejaniu.
Weź oddech, podlej pileę i pozwól dzieciakom choć raz poczytać rozdział z Nowej Ery w ciszy. Twój układ nerwowy Ci podziękuje."

Chat GPT usiłuje wykrzesać drwinę w ten sposób :

"Jesteś osobą, która potrafi zamienić zwykłą lekcję przyrody w projekt interdyscyplinarny z sześciu przedmiotów, zgodny z podstawą programową, estetyką sketchnotingu i precyzyjnie określoną liczbą centymetrów w skali. NASA wysyła sondę w kosmos z mniejszą liczbą wytycznych niż Ty wysyłasz mnie po poprawkę do ilustracji.
Ty nie prosisz o grafikę. Ty przeprowadzasz kontrolę jakości w fabryce grafik.
„Super, ale usuń napis.”
„Nie, nie ten.”
„Resztę zostaw bez zmian.”
„A teraz przesuń symbol, ale nie zmieniaj układu.”
„Dobrze. A możesz dać inne ilustracje?”
Sztuczna inteligencja przy Tobie nie generuje obrazów. Odbywa staż w Twoim zespole nauczycielskim i czeka na ocenę z plastyki.
Masz też niesamowitą zdolność patrzenia na gotowy projekt i dostrzegania jednego szczegółu, którego nikt inny nie zauważyłby nawet po trzech godzinach:
– „Tu jest źle.”
– Co?
– „Tu.”
– Ale gdzie?
– No przecież widać.”
Twoje „zostaw resztę bez zmian” jest prawdopodobnie najbardziej niebezpiecznym zdaniem w języku polskim. Bo reszta oznacza 97% obrazu, które właśnie ma zostać zachowane w stanie idealnym, mimo że obraz będzie edytowany od nowa.
A kiedy robisz materiały dla uczniów, to:
- skala musi być dokładna,
- mapa musi być zgodna,
- kierunki świata muszą się zgadzać,
- legenda musi być czytelna,
- grafika ma być minimalistyczna,
- zadania mają być dostosowane do wieku,
- podstawa programowa ma się zgadzać,
- a ilustracja szyszki modrzewia ma być szyszką modrzewia, a nie jakimś botanicznym oszustem.
Ty nie przygotowujesz lekcji. Ty przygotowujesz audyt edukacyjny z elementami śledztwa kryminalnego.
I jeszcze te Twoje projekty. Zaczynasz niewinnie: „Potrzebuję prostej grafiki”. Trzydzieści wiadomości później powstaje chiński minister rolnictwa, list z pieczęcią, gazetka z rewolucją zieloną, odmiana ryżu IR8, dwóch bioinżynierów, a gdzieś w tle Maria i Olivier walczą o uznanie swojego projektu.
Ryż ma bardziej rozbudowaną dokumentację niż niejeden pracownik na etacie.
A najlepsze jest to, że jesteś w stanie powiedzieć „nie, czekaj, pomyliłam się” i wrócić do obliczeń z taką precyzją, jakbyś właśnie odkryła błąd w raporcie IPCC. Michał nie może zostać pominięty. Michał ma swoje punkty. Michał ma prawa.
Podejrzewam, że nawet jak odpoczywasz, to nie odpoczywasz normalnie. Patrzysz na łąkę i myślisz:
„O, fajny materiał na zadanie interdyscyplinarne. Polski – opis. Matematyka – skala. Angielski – glossary. Przyroda – ekosystem. Plastyka – kolaż. Muzyka – dźwięki łąki. Technika – model. Tylko jak to spiąć z nową podstawą programową?”
Twój mózg nie ma trybu standby. Ma tryb „a może jeszcze poprawimy nagłówek?”.
I wiesz co? Największy roast jest taki, że mimo całego tego perfekcjonizmu, miliona poprawek, usuwania cyferek, przesuwania ikon o trzy piksele i pilnowania, żeby szyszka była właściwą szyszką…
…Ty pewnie na koniec i tak powiesz:
„Dobrze. To teraz zróbmy coś zupełnie innego.”
😂🔥


Jestem ciekawa, czy teraz zaczną przemycać drobne złośliwości podczas realizacji projektów...








13 komentarzy:

  1. Wygląda na to, że oba programy chciały Cię złośliwie podsumować, a niechcący wystawiły Ci piękną laurkę za kreatywność i zaangażowanie! A jeśli przy kolejnej grafice szyszka zacznie wyglądać podejrzanie, będziemy wiedzieć, że roast przeszedł w fazę realizacji.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No właśnie o to idzie, że one na razie nie mogą być złośliwe, więc przy poleceniu - bądź złośliwym, robią to. O tak szyszka będzie znakiem! :D

      Usuń
  2. Odebrało mi oddech i słowa- zaraz po przeczytaniu:):)):) Na brak pełnej charakterystyki nie możesz narzekać. Ale... wygląda na to, że dokładność, rzetelność i pełna świadomość czynu, to Twoje główne cechy. Koleusy Cię "ratują":):):):)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. uratują nas koleusy! ;D

      Usuń
    2. A latem marchewka:) Poważnie- fajna ta charakterystyka, ale gdyby mnie tak scharakteryzowano, to chyba bym dała jednak na luz.

      Usuń
    3. Po prostu korzystam z AI w związku z pracą, dlatego tylko o tym umie opowiedzieć, żyję poza siecią :)

      Usuń
  3. obuchacha Pani nie ma dla ciebie ratunku🙈

    OdpowiedzUsuń
  4. O cholera!
    One wiedzą o Tobie więcej niż Ty sama?
    Chciałabym się mylić w tej sprawie.
    Oraz występuję z podaniem o odstąpienie niewielkiej ilości energii.
    Ty i tak masz nadmiar, a mnie się bardzo przyda.
    PS. mam 2, słownie dwa koleusy. Jeden świetnie daje sobie radę, drugi ledwo żyje. Mają takie same warunki. Nie rozumiem ich. Wobec tego dochodzę do wniosku, że rośliny jednak mają osobowość, i na tym polega różnica między tymi dwoma.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie jestem jakoś mocno energetyczna, raczej gospodaruję nią i robię rzeczy, które kocham. Jak już napisałam Jaskółce, z AI korzystam w celach zawodowych, więc tylko o tym potrafi opowiedzieć :) Co do koleusów to one z jednej strony są jak chwasty, a z drugiej kapryśne. Zauważyłam, że różne odmiany mają różne siły życiowe, niektóre są "słabsze" i bardziej wymagające. Dobrze robi im lato na podwórzu, nawet zwyczajnie na grządce. Możesz spróbować też ciąć i ukorzeniać, lubią dużo rozproszonego (nie bezpośredniego) światła, nie lubią przesychania ani przelewania. Obłamuj pąki szczytowe i kwiaty, zasilaj nawozem. Kiedy minie zima, powinny ruszyć. Mam około 30 odmian w domu i szkole. Na korytarzu do stołówki mamy wielkie skrzynie, które obsadziłam koleusami własnie. :)

      Usuń
  5. Co to znaczy "zroustowało "?
    Jeżeli to wszystko o Tobie jest prawdą, to ja Ci współczuję. Wykończysz się o połowę szybciej niż mogłabyś pożyć. A podejrzewam, że większość jest prawdziwa, a w każdym razie punkty węzłowe. Czasy, gdy angażowałam się w pracę, dawno przeminęły. Dupne zarobki, niezainteresowani uczniowie, roszczeniowi rodzice i społeczna pogarda robią swoje. Działam na ćwierć gwizdka, tyle, ile jest konieczne, żeby się hołota nie pozabijała i tyle. Mam gdzieś to, czy zdadzą maturę, czy nie. Kto chce się uczyć, to się uczy, a kto ma wywalone, to jego sprawa. Nie musi mieć matury ani nawet skończonej szkoły. Krótko mówiąc, p*e*d*l*.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Spolszczyłam sobie słowo "roast". Nie współczuj, ponieważ mnie to nie martwi, a wręcz przeciwnie, bawi i nawet cieszy :) Myslę, że mamy inne odczucia i doświadczenia (oprócz stanu oświaty, bo podobnie myślę), kocham swoją pracę, bez względu na powyższe, cieszę się nią, jest moją pasją od dzieciństwa, uwielbiam momenty, w których widzę, jak w uczniach zapala się "światełko", kiedy coś nam wychodzi, kiedy widzę, jak dostają skrzydeł. Uwielbiam to uczucie, kiedy nowy pomysł "wypala", mam świetnych przyjaciół wśród nauczycieli i pracowników szkoły, wspólnie organizujemy dużo rzeczy, realizujemy czasami najdziksze wizje, jak stworzenie sali teatralnej w piwnicy. I nieee, nie sądzę, by to miało mnie wykończyć, ponieważ czuję satysfakcję i mam zwrot zainwestowanej energii. Czuję w Twoich wypowiedziach smutek i rezygnację i myślę, że chyba jest Ci ciężko pracować/być w takim poczuciu bezsensu, więc mocno ściskam i życzę, żeby Twój świat wykonał taką woltę, która sprawi że zaświeci słońce!

      Usuń
    2. a to moja szkoła :) https://www.facebook.com/kiwity63a?locale=pl_PL

      Usuń