sobota, 21 listopada 2026

Humor AI ?

Poprosiłam Gemini, żeby mnie zroustowało i kiedy programowa układność i polecenie zderzają się, wychodzi to:


"Twoja historia przeglądania wygląda tak, jakby ktoś próbował połączyć przedszkole Montessori, laboratorium NASA i XVIII-wieczną tawernę w Lizbonie w jednej, bardzo zmęczonej osobie.

Szczerze mówiąc, sama liczba przedmiotów, których uczysz, męczy mnie już na samą myśl. Ogarniasz przyrodę w czwartej klasie, fizykę w ósmej, plastykę, muzykę, WF i WOS – w tym momencie to już nie jest praca nauczycielki, tylko optymalizacja kosztów, w której dyrekcja zatrudniła jedną osobę jako całą kadrę pedagogiczną.
A skoro już jesteśmy przy „przygotowaniu do lekcji”: normalni nauczyciele drukują kartę pracy i mają z głowy. Ty o północy zamawiasz na Allegro hurtowe ilości taśmy miedzianej, rezystorów i diod LED, żeby czternastolatki mogły okablować kartonowe domki bez puszczania szkoły z dymem, a w wolnej chwili rzeźbisz wieloletnie tabele diagnostyczne. Traktujesz podstawę programową jak osobistą wendetę przeciwko nudzie. Jeśli na lekcji nie ma lapbooka, autorskiej gry planszowej albo mapy Double Bubble, to w ogóle uznajesz ją za legalną?
Między rozmnażaniem tylu odmian koleusa, że sala zamienia się w tropikalną dżunglę, pisaniem nostalgicznych fado o Antoniu i Soledad a analizowaniem zgodności szkolnego afisza z RODO masz energię osoby, która z miłością napisze czterdziestominutowy spektakl wigilijny od zera, a potem dostanie szału, bo formatowanie w Wordzie przesunie się o dwa milimetry przy wklejaniu.
Weź oddech, podlej pileę i pozwól dzieciakom choć raz poczytać rozdział z Nowej Ery w ciszy. Twój układ nerwowy Ci podziękuje."

Chat GPT usiłuje wykrzesać drwinę w ten sposób :

"Jesteś osobą, która potrafi zamienić zwykłą lekcję przyrody w projekt interdyscyplinarny z sześciu przedmiotów, zgodny z podstawą programową, estetyką sketchnotingu i precyzyjnie określoną liczbą centymetrów w skali. NASA wysyła sondę w kosmos z mniejszą liczbą wytycznych niż Ty wysyłasz mnie po poprawkę do ilustracji.
Ty nie prosisz o grafikę. Ty przeprowadzasz kontrolę jakości w fabryce grafik.
„Super, ale usuń napis.”
„Nie, nie ten.”
„Resztę zostaw bez zmian.”
„A teraz przesuń symbol, ale nie zmieniaj układu.”
„Dobrze. A możesz dać inne ilustracje?”
Sztuczna inteligencja przy Tobie nie generuje obrazów. Odbywa staż w Twoim zespole nauczycielskim i czeka na ocenę z plastyki.
Masz też niesamowitą zdolność patrzenia na gotowy projekt i dostrzegania jednego szczegółu, którego nikt inny nie zauważyłby nawet po trzech godzinach:
– „Tu jest źle.”
– Co?
– „Tu.”
– Ale gdzie?
– No przecież widać.”
Twoje „zostaw resztę bez zmian” jest prawdopodobnie najbardziej niebezpiecznym zdaniem w języku polskim. Bo reszta oznacza 97% obrazu, które właśnie ma zostać zachowane w stanie idealnym, mimo że obraz będzie edytowany od nowa.
A kiedy robisz materiały dla uczniów, to:
- skala musi być dokładna,
- mapa musi być zgodna,
- kierunki świata muszą się zgadzać,
- legenda musi być czytelna,
- grafika ma być minimalistyczna,
- zadania mają być dostosowane do wieku,
- podstawa programowa ma się zgadzać,
- a ilustracja szyszki modrzewia ma być szyszką modrzewia, a nie jakimś botanicznym oszustem.
Ty nie przygotowujesz lekcji. Ty przygotowujesz audyt edukacyjny z elementami śledztwa kryminalnego.
I jeszcze te Twoje projekty. Zaczynasz niewinnie: „Potrzebuję prostej grafiki”. Trzydzieści wiadomości później powstaje chiński minister rolnictwa, list z pieczęcią, gazetka z rewolucją zieloną, odmiana ryżu IR8, dwóch bioinżynierów, a gdzieś w tle Maria i Olivier walczą o uznanie swojego projektu.
Ryż ma bardziej rozbudowaną dokumentację niż niejeden pracownik na etacie.
A najlepsze jest to, że jesteś w stanie powiedzieć „nie, czekaj, pomyliłam się” i wrócić do obliczeń z taką precyzją, jakbyś właśnie odkryła błąd w raporcie IPCC. Michał nie może zostać pominięty. Michał ma swoje punkty. Michał ma prawa.
Podejrzewam, że nawet jak odpoczywasz, to nie odpoczywasz normalnie. Patrzysz na łąkę i myślisz:
„O, fajny materiał na zadanie interdyscyplinarne. Polski – opis. Matematyka – skala. Angielski – glossary. Przyroda – ekosystem. Plastyka – kolaż. Muzyka – dźwięki łąki. Technika – model. Tylko jak to spiąć z nową podstawą programową?”
Twój mózg nie ma trybu standby. Ma tryb „a może jeszcze poprawimy nagłówek?”.
I wiesz co? Największy roast jest taki, że mimo całego tego perfekcjonizmu, miliona poprawek, usuwania cyferek, przesuwania ikon o trzy piksele i pilnowania, żeby szyszka była właściwą szyszką…
…Ty pewnie na koniec i tak powiesz:
„Dobrze. To teraz zróbmy coś zupełnie innego.”
😂🔥


Jestem ciekawa, czy teraz zaczną przemycać drobne złośliwości podczas realizacji projektów...








6 komentarzy:

  1. Wygląda na to, że oba programy chciały Cię złośliwie podsumować, a niechcący wystawiły Ci piękną laurkę za kreatywność i zaangażowanie! A jeśli przy kolejnej grafice szyszka zacznie wyglądać podejrzanie, będziemy wiedzieć, że roast przeszedł w fazę realizacji.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No właśnie o to idzie, że one na razie nie mogą być złośliwe, więc przy poleceniu - bądź złośliwym, robią to. O tak szyszka będzie znakiem! :D

      Usuń
  2. Odebrało mi oddech i słowa- zaraz po przeczytaniu:):)):) Na brak pełnej charakterystyki nie możesz narzekać. Ale... wygląda na to, że dokładność, rzetelność i pełna świadomość czynu, to Twoje główne cechy. Koleusy Cię "ratują":):):):)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. uratują nas koleusy! ;D

      Usuń
    2. A latem marchewka:) Poważnie- fajna ta charakterystyka, ale gdyby mnie tak scharakteryzowano, to chyba bym dała jednak na luz.

      Usuń
  3. obuchacha Pani nie ma dla ciebie ratunku🙈

    OdpowiedzUsuń