sobota, 21 listopada 2026

Humor AI ?

Poprosiłam Gemini, żeby mnie zroustowało i kiedy programowa układność i polecenie zderzają się, wychodzi to:


"Twoja historia przeglądania wygląda tak, jakby ktoś próbował połączyć przedszkole Montessori, laboratorium NASA i XVIII-wieczną tawernę w Lizbonie w jednej, bardzo zmęczonej osobie.

Szczerze mówiąc, sama liczba przedmiotów, których uczysz, męczy mnie już na samą myśl. Ogarniasz przyrodę w czwartej klasie, fizykę w ósmej, plastykę, muzykę, WF i WOS – w tym momencie to już nie jest praca nauczycielki, tylko optymalizacja kosztów, w której dyrekcja zatrudniła jedną osobę jako całą kadrę pedagogiczną.
A skoro już jesteśmy przy „przygotowaniu do lekcji”: normalni nauczyciele drukują kartę pracy i mają z głowy. Ty o północy zamawiasz na Allegro hurtowe ilości taśmy miedzianej, rezystorów i diod LED, żeby czternastolatki mogły okablować kartonowe domki bez puszczania szkoły z dymem, a w wolnej chwili rzeźbisz wieloletnie tabele diagnostyczne. Traktujesz podstawę programową jak osobistą wendetę przeciwko nudzie. Jeśli na lekcji nie ma lapbooka, autorskiej gry planszowej albo mapy Double Bubble, to w ogóle uznajesz ją za legalną?
Między rozmnażaniem tylu odmian koleusa, że sala zamienia się w tropikalną dżunglę, pisaniem nostalgicznych fado o Antoniu i Soledad a analizowaniem zgodności szkolnego afisza z RODO masz energię osoby, która z miłością napisze czterdziestominutowy spektakl wigilijny od zera, a potem dostanie szału, bo formatowanie w Wordzie przesunie się o dwa milimetry przy wklejaniu.
Weź oddech, podlej pileę i pozwól dzieciakom choć raz poczytać rozdział z Nowej Ery w ciszy. Twój układ nerwowy Ci podziękuje."

Chat GPT usiłuje wykrzesać drwinę w ten sposób :

"Jesteś osobą, która potrafi zamienić zwykłą lekcję przyrody w projekt interdyscyplinarny z sześciu przedmiotów, zgodny z podstawą programową, estetyką sketchnotingu i precyzyjnie określoną liczbą centymetrów w skali. NASA wysyła sondę w kosmos z mniejszą liczbą wytycznych niż Ty wysyłasz mnie po poprawkę do ilustracji.
Ty nie prosisz o grafikę. Ty przeprowadzasz kontrolę jakości w fabryce grafik.
„Super, ale usuń napis.”
„Nie, nie ten.”
„Resztę zostaw bez zmian.”
„A teraz przesuń symbol, ale nie zmieniaj układu.”
„Dobrze. A możesz dać inne ilustracje?”
Sztuczna inteligencja przy Tobie nie generuje obrazów. Odbywa staż w Twoim zespole nauczycielskim i czeka na ocenę z plastyki.
Masz też niesamowitą zdolność patrzenia na gotowy projekt i dostrzegania jednego szczegółu, którego nikt inny nie zauważyłby nawet po trzech godzinach:
– „Tu jest źle.”
– Co?
– „Tu.”
– Ale gdzie?
– No przecież widać.”
Twoje „zostaw resztę bez zmian” jest prawdopodobnie najbardziej niebezpiecznym zdaniem w języku polskim. Bo reszta oznacza 97% obrazu, które właśnie ma zostać zachowane w stanie idealnym, mimo że obraz będzie edytowany od nowa.
A kiedy robisz materiały dla uczniów, to:
- skala musi być dokładna,
- mapa musi być zgodna,
- kierunki świata muszą się zgadzać,
- legenda musi być czytelna,
- grafika ma być minimalistyczna,
- zadania mają być dostosowane do wieku,
- podstawa programowa ma się zgadzać,
- a ilustracja szyszki modrzewia ma być szyszką modrzewia, a nie jakimś botanicznym oszustem.
Ty nie przygotowujesz lekcji. Ty przygotowujesz audyt edukacyjny z elementami śledztwa kryminalnego.
I jeszcze te Twoje projekty. Zaczynasz niewinnie: „Potrzebuję prostej grafiki”. Trzydzieści wiadomości później powstaje chiński minister rolnictwa, list z pieczęcią, gazetka z rewolucją zieloną, odmiana ryżu IR8, dwóch bioinżynierów, a gdzieś w tle Maria i Olivier walczą o uznanie swojego projektu.
Ryż ma bardziej rozbudowaną dokumentację niż niejeden pracownik na etacie.
A najlepsze jest to, że jesteś w stanie powiedzieć „nie, czekaj, pomyliłam się” i wrócić do obliczeń z taką precyzją, jakbyś właśnie odkryła błąd w raporcie IPCC. Michał nie może zostać pominięty. Michał ma swoje punkty. Michał ma prawa.
Podejrzewam, że nawet jak odpoczywasz, to nie odpoczywasz normalnie. Patrzysz na łąkę i myślisz:
„O, fajny materiał na zadanie interdyscyplinarne. Polski – opis. Matematyka – skala. Angielski – glossary. Przyroda – ekosystem. Plastyka – kolaż. Muzyka – dźwięki łąki. Technika – model. Tylko jak to spiąć z nową podstawą programową?”
Twój mózg nie ma trybu standby. Ma tryb „a może jeszcze poprawimy nagłówek?”.
I wiesz co? Największy roast jest taki, że mimo całego tego perfekcjonizmu, miliona poprawek, usuwania cyferek, przesuwania ikon o trzy piksele i pilnowania, żeby szyszka była właściwą szyszką…
…Ty pewnie na koniec i tak powiesz:
„Dobrze. To teraz zróbmy coś zupełnie innego.”
😂🔥


Jestem ciekawa, czy teraz zaczną przemycać drobne złośliwości podczas realizacji projektów...








sobota, 14 listopada 2026

Chorzowskie Słowa Industrii

 Nom, przyszła już w ubiegłym tygodniu, ale miałam inne rzeczy na głowie, na przykład włosy, wiec dopiero teraz się publicznie cieszę i się chwalę, że tak ładnie. Industria z wieloma ciekawymi rzeczami i kilkoma moimi wierszami.





A mój bio wylądował na jednej stronie  z Panem Profesorem, co choć przypadkowe, jest dodatkową formą uciechy!



środa, 11 listopada 2026

Co kto lubi

 Ach te moje zajętości, ten dziki gon pseudoobowiązków (pseudo, bo sama je sobie tworzę), ach te wszystkie szuwary prokrastynacji i dyfuzje chęci! Dobra, głównym przedmiotem samochwały jest to, że włożyłam przydziałową kiszoną kapustę do słoików, alleluja! Jako, że została taka, jej ilość, co to znacie, ani do talerza, ani do słoja, zrobiłam fuczki łemkowskie, na które to przepisem dzielę się z wami tu i teraz:

 Potrzebne ci będą:

- 2 jaja
- 2 szklanki mąki pszennej
- 2 szklanki mleka
- 500g kapusty kiszonej, jednak ja biorę więcej
- sól i pieprz (po jednej płaskiej łyżeczce)

i otóż:

1. Ugotuj we dwóch szklankach wody nieopłukaną, a odciśniętą i pokrojoną na drobno kapustę kiszoną do miękkości (około 30 minut). Po ugotowaniu ostudź.

2. Teraz zamieszaj ciasto z mąki, mleka i jaj, osól je, opieprz i wmieszaj weń chłodną już ugotowaną kapustę, następnie odstaw na 20 minut, by się smaki zsynchronizowały.

3. Smaż na oleju po obu stronach do złocistości, osącz z tłuszczu jak tam to robisz i jedz. Wychodzi sporo, więc można zrobić pół porcji.


Zza okna powoli człapie ku nam chłodna część listopada, którą udało mi się przyskrzynić nocą przed domem tą oto fotografią:

a podenerwowani ptakowie  zjedli mi karmnik.


Umajam sobie listopad kolorowym bałaganem (nieprawda, ten bałagan robi się sam bez żadnej ideologii), 




syropami do herbaty, które dostałam od przyjaciół 


oraz wszelkimi innymi jesiennymi darami


i delektuję się wyszłym niedawno drugim tomem komiksu Milo Manary i Umberto Eco Imię róży.
O części pierwszej już pisałam, więc nie będę powtarzać się w zachwytach, rzeknę jeno, że stan podtrzymuję i komiks wart jest odpłyniętej floty. 

Ach jak mi w tym długim listopadowym łikendzie dobrze! Żeby jeszcze tylko ten katar..., no ale nie można i nawet nie wolno mieć wszystkiego.





niedziela, 8 listopada 2026

"Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono..."

 Dobra, uległam chuci i wrzuciłam czatom prompt: "uzupełnij ten pokój tym, co o mnie wiesz". Jak możemy zauważyć, GPT ma o mnie cieplejsze zdanie, niż Gemini, ale fakt, że parę razy naurągałam dżeminajowi mówiąc mu, że GPT poradził sobie z zadaniem znacznie lepiej. Możliwe też, że przynajmniej raz w trudnej nocnej porze nazwałam go baranem, kiedy fantazjował na temat grafik do pracy. I niby mi odpowiedział, że ok ok, że bardzo się cieszy, ale jak widać...


Gemini


GPT


niedziela, 18 października 2026

Industria

Czy piszę, pyta Sławek Płatek, no trochę tak, rzadko, ale jednak. I to jest przezacne, że o mnie pamiętają i Janek Baron polecił mnie jakiś czas temu Chorzowskim Zeszytom i wkrótce znajdą się tam moje dwa wierszyki, a zapowiedź tu

Tymczasem smarkamy z kotem na przemian i tak jakoś nam czas zlatuje. 

sobota, 3 października 2026

Cilp - calp

 Och, zamknęłam się w enklawie porannego pokoju i jeszcze dryfuję w jasnożółtym świetle poranka, jeszcze do robót koniecznych nie idę. Gdzie się podziewają te wszystkie niewykorzystane minuty, których nie sposób zaprząc do świadomego spędzania? Dokąd skapują, gdzie łączą się w strumyczki, którymi korytami odpływają te rzeki traconego czasu? Gdyby znaleźć owo morze, do którego dążą, o ileż dni by tam było! Tymczasem, zanurzona w październikowej sobocie, pozwalam im ściekać z biurka na podłogę, wsiąkać w szpary i przesączać się sufitem do piwnicy, a potem dalej...

Powoli dojrzewam do jesiennego ogrodnictwa i żeby nie poruszyć wrażliwej tkanki "o nie", po kawałeczku przemycam jakąś drobną robótkę, a to marchew wyrwę, a to oczyszczę inspekt. Wiem, że czas goni, goni niemiłosiernie i pod domem płyną całe rzeki, które chętnie zasysają marnotrawione godziny, ale cóż ja poradzę, że moje czujniki "o nie" są przewrażliwione tej jesieni.

Zwłaszcza gdy w lustrze nieba odbija się całe to piękno, że tylko uwięznąć w wiklinie fotela, wbić wzrok w połyskliwy błękit i śledzić jak się o ten wzrok drapią przepływające chmury. Od czasu do czasu strzepnąć blady brzozowy list z ramienia na stos pod nogami, do przeczytania na później. Jesień do nas pisze, na szorstkich pergaminach stawia koralowe kropki kalin, toczy wieloznaczność jarzębinami, pokrzykuje jałowcem. A na gałęzi, tuż pod okiem oburzonej rzekotki,  pierwiosnek liczy pieniążki - cilp calp, cilp calp. 



I żeby nie było tak ckliwie, choć nastrój mam jesiennie nostalgiczny, co skądinąd jest przyjemne bardzo, dorzucam zdjęcia z innego świata, czyli prezentacji pierwszego tegorocznego STEAMu fizycznego u ósmej - obliczanie pracy i mocy modelu windy. Jedna grupa zrobiła nawet napęd elektryczny!






niedziela, 20 września 2026

Historie obrazkowe

 Mam taki w sobie mechanizm, który nakazuje mi stronić od dyskursów ogólnie podejmowanych. Trochę to źle, a trochę może i dobrze, bo mi oszczędza czasu. Rozważam sobie tedy rzeczy w duchu, sama ze sobą dyskurs prowadzę i dopiero w kameralnych warunkach, w  zaciszu spotkania wyjmuję, odwiązuję wstążeczkę, rozwijam z papierka i rozkładam. Dlatego, choć obejrzałam grzejącą obecnie rumieńce na twarzy Internetu netflixową Lalkę w reżyserii Pawła Maślony, to oprócz tego, że podobała mi się, nie napiszę więcej, tym bardziej dlaczego.

Napiszę natomiast o kilku rzeczach, które z trudem, bo z trudem (z powodu dziurawego jak rzeszoto czasu), udało mi się przeczytać. Albo i się nie udało.

Marcello Quintanilha, Modlitewnik narodowy, świetnie narysowany, oszczędny w fabule i dość brutalny w myślach komiks.
W szczelinach między gorącym słońcem i brazylijską sambą, dzieją się historie zwykłe, ponure, straszne, ale i ciepłe, czasami zabawne. Kilka takich historii zgromadził autor w swoim komiksowym niewielkim tomie. Każda historia trwa zaledwie parę kartek, jak to w życiu.

Goliat Toma Gaulda (tłum. Hubert Brychczyński) to jakiś komiksowy obłęd, bo jak na niemal pustych kadrach z dwiema, czasami trzema postaciami, zmieścić bezwzględność historii i dramat człowieka. Bohaterem jest biblijny Goliat, który z wojaczki najbardziej kocha siedzenie za biurkiem. Okrutna natura wyposażyła go jednak w nieprzeciętny wzrost i siłę, a choć wiecie jak to się skończyło, nie wiecie co się działo pomiędzy. Naprawdę warto to sprawdzić.  Udał się komiks Gauldowi i to w rysunku prostym, a chwytającym za serce.

Vincenta Mallie i Huberta Ciemność (przekład Maria Mosiewicz) jest przepięknie narysowaną i pokolorowaną historią darc fantasy. Tu rycerz uwalniający księżniczkę nie jest bez skazy, a i księżniczka nie spełnia baśniowych wymagań. Opowieść mroczna w pięknych, klasycznych rysunkowych ramach. Co do zakończenia, to jak to w życiu,  bywa różnie... 

Na koniec zaznaczę tylko że czytam Tęczę grawitacji Pynchona (tak, tak, dopiero) i kurna idzie mi opornie. Jest coś co mnie do niej ciągnie, ale jakoś i męczy. Uwielbiam Pynchona we wszystkich jego książkach, które przeczytałam, a  tej, sztandarowej przecież, jakoś trawić mi niełatwo. No, ale może tak ma być właśnie. *W dodatku, jak widzicie, wymaga ona ode mnie wielu "jakosiów"

Na obrazek wklejam herbatę z maciupciej arabskiej filiżaneczki, bo od czasu do czasu palma w mej głowie domaga się dziwnych naczyń.