nielotka

żółwiaki

2012-02-15T10:55:00.000+01:00

ach, prosz...

O kołataniu

2012-02-14T18:46:00.000+01:00

W Walentynki, to Paniusię serce boli.

chrońcie swoją intymność przed tym co niesie jutro

2012-02-14T10:14:00.005+01:00

Zjeżdżając wczoraj w nocy z biurka do boksu, kątem ucha złowiłam jeszcze taki oto tekst z telewizyjnej reklamy preparatu Iladian

"... podnosząc odporność stref intymnych na przyszłość"

i zamyśliłam się, azali to właśnie w te rejony godzi?

*

A poza tem, wszystkim życzę serdecznie w Walentynki, bo ja tam przeciwko przyjemnym obchodom nic nie mam
darzbór! :))

ptacy

2012-02-13T18:40:00.008+01:00

pozazdrościwszy Fanaberkowemu blogu, na Warmiji też trzej ptaszkozie spsiewaliiii...

kuchenne okno z widokiem na ptasią stołówkę

na dobry początek

2012-02-13T08:53:00.001+01:00

ahaha, czytałam wiersz na jednym z forów poetyckich i pomimo, ze wiersz naprawdę usiłował być sieriozny, to natychmiast przyszła mi do głowy ta przecudowna piosenka. i jak tylko jej posłuchałam, natychmiast uśmiechnął mi się poniedziałek :D
a Wam?

zahrada

2012-02-11T17:16:00.008+01:00

Co najbardziej w Pradze uczułam sercem?
Przypomniało mi się właśnie teraz,że najbardziej to jabłoniowy sad na lewym brzegu Wełtawy, na zboczu zamkowego wzgórza

foto: Biń, Praga 2011

*

a przy okazji tknęło mnie, przejrzałam zdjęcia i z niemal każdego wyjazdu mam takie zdjęcie. jak studiuję mapę/plan
no bo ja kocham mapy miłością niemożliwą

Foto: Biń. Praga 2011

Z rozmów rodzinnych - Pogawędki małżeńskie

2012-02-11T12:54:00.007+01:00

oto prawdopodobnie dlaczego jestem świrnięta.

zasłyszane przed chwilą u moich rodziców.
tata siedzi w fotelu, mama leży na wersalce.

Mama: Patrz cycek mi się wykrzywił.

Tata (ze śmiechem): Ty masz wszystko krzywe, nogi masz krzywe, ręce masz krzywe, i cycki też okazuje się masz krzywe, masz ty coś prostego?

Mama (patrzy uważnie na tatę niebieskimi oczkami): gówno

*

Mama (pokazuje tacie odległość na palcu): Tyle cię kocham

Tata (pokazuje mamie do pół łokcia): A ja tyle

Tata: Nie, no tyle to przesada, - pokazuje do nadgarstka

Mama: To po coś zużył?

hu hu ha!

2012-02-11T11:59:00.005+01:00

szkic sytuacyjny:

od dwóch miesięcy wstaję o siódmej, wrzucam na nogi gumowce i pędzę w samej piżamie na dwór, nakarmić kury. przy każdej nadarzającej się pogodzie rytuał wygląda tak samo i bardzo nieprzychylnym okiem spogląda na niego mama bo "na pewno nabawię się zapalenia płuc albo czegoś gorszego".
dziś, prawdopodobnie w związku z pójściem do szkoły i obcowaniem z małymi zasmarkańcami, nabyłam kataru i kaszlu

Mama (triumfalnie): A nie mówiłam!?

:D

Kopciuszek

2012-02-10T18:36:00.007+01:00

Kopciuszek, muz. S.Prokofiew, choreo: Maguy Marin, wyk. Balet Opery w Lyonie

włączyłam, otworzyłam buzię, a ślina kapała mi z pyska.
cóż to za piękny spektakl, pudełkowy, z wykorzystaniem przepięknych masek Monique Luyton, i lalczynych kostiumów, z cudownym tańcem, z rewelacyjną Francoise Joullie, której ciało jest tańcem samym.
maski, pomimo, że nieruchome, zastygły w takich grymasach, że nie można się oprzeć wrażeniu żywej ich mimiki, która zdaje się zmieniać w myśl opowieści i gestu. kostiumy oszczędne, łączące staroświecki, zabawkarski dizajn z nicią futuryzmu. nastrój, światło, emocje - to trzeba zobaczyć!

*

jest piątek - hurra. w pozostałych przestrzeniach bez zmian z tendencją spadkową. włączyłam sobie kubek tatowego japcoka i myślę nad koniecznością kupienia sobie jednak sziszy na stałe. już nawet wybrałam, piękną kairską ze sliczną buutlą. i japko-myęta, moja ulubiona melasa.
a temczasem na lottcie szisza toruńska, czyli wspomnienie ferialne

pani kopciuch:

Z rozmów rodzinnych - o urodzie

2012-02-10T13:43:00.004+01:00

po obiedzie. siedzimy sobie w kuchni, ja i rodzice, ględzimy, oglądamy ptaki przylatujące do karmionki za oknem.

Mama (79 latek) (do taty, po dłuższej chwili milczenia, triumfalnie): Ty jesteś ładny chłopak, tylko masz za duży nos.

:]

Czerwony kapturek

2012-02-09T22:06:00.007+01:00

A wczoraj na oknie kuchennym znalazłam taką opowiastkę

wiecej tut

Miłość Astrei i Celadona, w reżyserii Ericha Rohmera
jeśli kogoś nie polubię, polecę mu ten film do oglądania. :]
nie czuję zamysłu, nie czuję życia, nawet wrażenie, że miało to (jak głosi słowo wstępne) oddać VII-wieczne wyobrażenia o złotej sielance pasterskiej nie pociesza mnie. nie czuję potrzeby odbicia klimatu powieści (nie opowieści) na ekranie, bo są to miejsca rządzące się innymi prawami i to, co można ze smakiem przeczytać w formule pisanej, nie jest tak samo smaczne gdy jest zasznurowane w podobny gorset ale jednocześnie pozbawione możliwości wyobrażenia i przyjęcia własnej wizji na kanwie słowa.
gdzieś po dwóch trzecich, miałam ochotę bić kapciem w ekran. ostatni raz miałam ochotę to zrobić w "Zet i dwa zera" Greenawaya, ale z diametralnie innych powodów, bo grinłejowski film jest drażniący i świetny, zaś film o Astrei i Celadonie, pokonał mnie brakiem jakiejkolwiek energii (lub może moim brakiem współczulności) i już pal licho dziwną hybrydę teatralno-filmowo-naturszczykowo-serialową gry aktorskiej. i nie rzecz w tym, że ja się spodziewałam filmu fantasy, czy baśniowego klimatu, ale spodziewałam się, że film się zadzieje, coś poruszy we mnie, a tu nic, zdechlak w moim wnętrzu jak leżał tak leżał.
in plus - pod koniec Astrea ukazuje swą pierś śnieżnobiałą i dopiero od tego momentu trochę się podnosi (cokolwiek tam da radę się podnieść), ale niestety napisy ucinają zrywające się do życia cuś.

koszałki opałki

2012-02-09T18:00:00.003+01:00

Berleniak - kosz z okrągłym dnem, wypleciony z korzeni (najczęściej świerkowych), służący do mierzenia i przechowywania zboża. mieścił około ćwierci kwintala. Słowo przytachana z domu rodzinnego mojego taty (Zdziwój stary)

od niego pochodzą porzekadła - mieć brzuch jak berleniak, łeb jak berleniak... w sensie wielki i okrągły

ostatnia zima Pana Władysława

2012-02-06T15:06:00.003+01:00

Dziś zmarł Władysław Ogrodziński, człowiek, który ukochał nieswoją krainę, jak swoją, zgłębiał tajniki jej historii również po to, by nam, Warmiakom otwierać na nią oczy i serca

tu pisałam o jednej z jego ksiażek

wściekły pies

2012-02-02T13:36:00.005+01:00

Jerzy Klemens ojciec (rozwiązujac krzyżówkę): Asiaaaa, jak nazywa się ten cocker spaniel do mieszania drinków?!

*

i już wiadomo, że jednak mnie nie podmienili w szpitalu, bo po obojgu rodziców to odziedziczyłam

z dziecinnego pokoju

2012-02-02T12:02:00.027+01:00

w dzień leżenie jest nieznośne, bo światło rozprasza i nie można złapać kontroli nad ciałem i bólem. przyniosłam wiec sobie na biurko matrioszkę, którą zakupiłam byłam ongi w Irkucku.
i tak sobie ją rozkładam i składam, ale najbardziej lubię kontemplować to, w jaki sposób jest pomalowana. nie przeszkadza mi pewna kiczowatość tego obrazka, ni kolorów. lubię ten wzór, wpatruję się w niego i wchodzę w świat zimy, bo kocham zimę, w świat ośnieżonych świerków, księżyca zawieszonego nad dachem, sań, błękitnych, lodowych kwiatów
matrioszkę nabyłam drogą kupna, ponieważ miałam w dzieciństwie jeden, ostatni element tej zabawki i zawsze tęskniłam do pozostałych. no więc, kiedy tylko nadarzyła się okazja spełniłam jeden z moich dziecięcych snów.

i chyba napiszę kilka wspomnień o zabawkach

zabawki. zastanawiam się, czy są ludzie, którzy wchodząc do pokoju dziecinnego, czy sklepu, nie zainteresują się, choćby na chwilę, jakie tam są zabawki.
z zabawkami wiąże się wiele moich cudownych wspomnień, na przykład to, kiedy czasem rodzice znosili ze strychu pudło z zapakowanymi tam starymi zabawkami, i odkrywanie tych skarbów tak mocno zapisało się w mojej pamięci, że dziś tak samo żywo czuję przypisaną do tego przeżycia rozkosz.
albo to wspomnienie, kiedy bracia pozwalali mi się pobawić swoim zbiorem żołnierzyków, ach, to było święto prawdziwe!
były też zabawki dziwne, których używanie nie było widziane chętnie przez mamę, ale ulegała moim prośbom, no więc łyżka do butów z głową w kształcie konika, zestaw drewnianych otwieraczy umieszczony na podstawce, który przypominał mi fantastyczne postaci baby jagi, księżniczek i gromwieczego jeszcze, czy też szklana cukierniczka zdobna w wywijasy, która zamieniała się to w fontannę, to w luksusowy pokoik panien robionych przeze mnie z ligniny.
zabawką czarodziejską, a raczej całym światem czarodziejskim, była oczywiście choinka. rodzice machali już ręką na sypiące się kolki i wiecznie szczękające bombki. tam były światy! mieszkały tam moje małe figurki, choinkowe ozdoby, które ożywały, a wszystkie przeżywały w świetle kolorowych lampek niesamowite przygody i podróże. kiedy słyszę stuknięcie szklanych bombek o siebie, natychmiast pojawia się znów ten dreszcz.
wańka-wstańka, blaszana klikana żabka, kurka blaszanka co znosiła jajeczka, koń na biegunach, którego tato przytargał gdzieś spod Białegostoku,a którego otrzymawszy na gwiazdkę, omal nie oszalałam ze szczęścia. No i klocki, których wspomnienie wywołuje mi na języku dziwny, niepasujący do obecnych, smak
lalka pinokio, którego w dniu dziecka, siostra włożyła mi w ręce kiedy spałam, a ja obudziwszy się, byłam tak niepewna, czy to dla mnie, że bałam się otworzyć oczy i nim, bawić. i tak leżąłam cały poranek, nieprzytomna z jakiejś szczególnej mieszanki owej niepewności, przestrachu i rozkoszy, póki mnie nie zapytano, dlaczego nie wstaję.
Jakże ja kocham te zabawkowe przeżycia. wiele z nich naznaczyło mnie trwale, bo na przykład moją miłość do architektury, do baletu, jestem przekonana, zasiały książeczki z "wstającymi" elementami. zresztą one też zaszczepiły we mnie ziarna różnych moich upodobań, jak np do plam słonecznych na murze, swoistych zakamarków, a także tzw "zabawek do kieszeni"
patrząc na dzisiejszy pokój dziecinny, myślę sobie, że nie miałam tak wiele zabawek i były one inne, ale chyba nie ma w tym różnicy, bo świeciłam ze szczescia na ich widok.

a teraz będzie część moralizatorska, ble, nie chciałabym, żeby tak brzmiała, ale cóż poradzę
co mi się nie podoba w dzisiejszych zabawkach? podoba mi się wiele, ale nie podoba mi się ich przyłożenie wiekowe. jestem zwolenniczką bardzo prostych zabawek dla dzieci młodszych. dlaczego? bo zdaje się lepiej rozwijają wyobraźnię, niż gotowe ukształtowane już formy. wiadome wszak, ze więcej zastosowań ma kilka drewnianych klocków, czy zwykłych poduszek, niż wycyzelowana mini-kuchenka albo mini-warsztat narzędziowy.
czy lalka która sika, "ząbkuje" i mówi nadaje się do tego, by stać się kimś innym, niż tylko sikającym bobaskiem? piękne są te zabawki i cholernie fantazyjne, uwodzą mnie swoimi coraz to nowszymi możliwościami, ale coś zabierają, dokładnie to, co dzieci powinny wymyślić sobie same obecnie jedna rola to często jedna zabawka, a ile zabawek zmieści się w dziecinnym pokoju?
i to nie dzieci nie mają wyobraźni, sądzę, że raczej zapominają o swojej wyobraźni rodzice, którzy ulegają fantastycznej nowej zabawce, jakiej jeszcze nie mieli

a tu odkopane z półki , poszatkowane już książeczki, które kocham. zresztą rodzina opowiada, zę byłam książeczkową terrorystką i ponieważ znałam wszystkie swoje książeczki na pamięć, nie pozwalałam się oszukiwać, kiedy przy 50-tym czytaniu tej samej, ktoś chytrze próbował ominąć jakiś fragment.

a tu bardzo ciekawy zbiór obserwacji zabawkarskich. polecam

drzewo

2012-02-01T20:52:00.006+01:00

nocami leżę i śledzę ból. nie pozwala spać, ale jeśli jest stały, nawet gdy jest silny, daje się znosić w spokoju. jakby zastygnąć w grymasie i trwać w nim bez żadnego poruszenia.
czuję w swoim ciele żelazne rozżarzone drzewo. jego pień to kręgosłup i z niego rozrasta się w dół ognista korona. śledzę ścieżkę bólu, jak obejmuje nitkę po nitce kolejne nerwy, jak kurczy mięśnie i wygina ciało, bezwolnie poddające się jego potężnej łapie. kiedy tylko samowolnie się poruszę, krucha równowaga zostaje naruszona. naprężone nitki bólu zrywają się i szarpią, wtedy przeszywa mnie oślepiające jego światło, jak ostrze . staram się więc leżeć bez ruchu, przerośnięta

a wszystkiemu winna jest baba

2012-02-01T16:45:00.007+01:00

"Zaczęto im kopać przestronny grób.
Uczynili go szeroki na siedem włóczni i tyleż głęboki. Bo też zginęło tysiąc i sześćdziesięciu Burgundów, a Hunów i sprzymierzeńców cztery tysiące bez czeladzi. Wszystko to przez gniew jednej niewiasty!"

taka konkluzja wypływa u końca eposu rycerskiego "Krymhilda" opartego przez Roberta Stillera o "Pieśni o Nibelungach", Eddy i inne dodatkowe utwory. i nic to, że piekna, a wielce pouczająca ta opowieść jest wielką siekaniną łbów, ramion i nóg, przetkaną zdradami rycerskich cnót i męskimi zdradami przyjaciół. najważniejsze, że koniec końców zrzuca cały testosteron i chęć posiadania na głowę jednej bogu ducha winnej baby, która pomściła swojego ukochanego.i tylko dlatego jej się udało, że patrz zdanie powyżej.

dość ciekawie napisane, bo niejednowymiarowe są postaci, pieśń wije się to z jednej, to z drugiej strony bohaterów raz po raz przydajac im to cnót, to obłudy i niegodziwości. dziwne się przy tym wytwarza wrażenie, gdzie każdy staje wobec własnego wyboru co do racji.
ciekawy zabieg z zajawkami mówiącymi, co przyniesie przyszłość, które jednak wcale nie odbierają Krymhildzie pociągającego uroku niewiadomej.
oto przykład
"Tam czekało ich większe bogactwo! Dotrzymała swych obietnic Krymhilda i każdy wziął od niej własną posiadłość.
Hej! nie masz to na chłód jak własne ognisko. Dopieroż człek wtedy śpiewa o ptakach na wolnym powietrzu! Doprawdy temu, kto ma dach nad głową, łacniej opiewać koniczynę zieloną w polu. Werbel jednak wolał zostać przy dworze i źle się to miało dla niego skończyć"

a jeśli już przy koniczynie, to zdaje się rycerstwo wielkiej zażywało w niej przyjemności.
"Z dwornym powitaniem i z uśmiechem podchodziły do siebie panie z obu orszaków. Rycerze im gorliwie usługiwali. Przywitawszy się wszyscy usiedli w koniczynie. Zawarto mnóstwo nowych znajomości"

epos kipi krwią i złotem, każda z postaci owinięta jest złotogłowiem i szatami wspanialszymi, niż te poprzednie, zatem kiedy dochodzimy do 400-nej strony, przepych szat i zbroi nie ma już sobie równych, a i chyba brak miejsca na tkaninach, gdzie nie tkwiłby klejnot. obdarowują się też wciąż przepysznymi bogactwami, ale wielokroć liczniejsze złoto Nibelungów topią w Renie (jeśli by kto chciał szukać)

i w tym oto krajobrazie snują się losy księżniczki Krymhildy i (chociaż dość krótko) jej ukochanego Zygfryda, który ją dostał na żonę gdyż:
"Kazano im stanąć przy sobie w kręgu i spytano Krymhildę, czy chce tego świetnego męża? Wstyd dziewiczy kazał jej się chwilę zawahać, lecz takie już było szczęście Zygfryda, że mu nie odmówiła"

a później:
"I tak obaj znaleźli się w swoich sypialniach. jeden i drugi myślał, jak pokona w miłości swoją panią: miękkie stały się ich uczucia. I rzeczywiście wielka i wyborna była rozkosz Zygfryda. Gdy legł przy Krymhildzie i przystąpił do niej ze swą męską miłością, stała mu się jak własne ciało i życie. Nie zamieniłby jej na tysiąc innych kobiet. Nic nadto nie powiem, jak sobie z nią poczynał. "

no i czybyście, moje drogie panie, nie pomściły takiej pierwszej nocy?

:]

przypinam łatkę - polecam przeczytać

* cytaty z "Krymhildy" Roberta Stillera

aha, barzo piękne ilustracje zrobił Andrzej Strumiłło
wydanie z 1974r

kwiatek z dziesięciu

2012-01-31T17:41:00.001+01:00

T.Sznuk: Botanika. Który motyl z rzędu prządkowatych był hodowany w Chinach

cińskie horoskopy

2012-01-31T01:42:00.005+01:00

chociaż 1976 był rokiem ognistego smoka, czyli moim urodzeniowym, bo żem ognisty smok, to w tym roku smok, niechby i wodny, mam nadzieję mi darzy :)

podrzuty
padnijcie na twarz, wrogowie!
NO PATRZ NA SMOKA I BÓJ! ;d
ahahha fajne

auto/aparat artysty

2012-01-30T12:36:00.004+01:00

"Czekając na ławeczce lotniska na odlot, Jed otworzył instrukcję obsługi aparatu fotograficznego, który poprzedniego dnia kupił we FNAC-u. Nikon D3x, którego zazwyczaj używał przy robieniu fotografii do portretów, wydał mu się zbyt ostentacyjny, zbyt profesjonalny. Houellebecq był znany z tego, że ma głęboką awersję do fotografów; Jed uznał, że aparat bardziej amatorski, rodzinny, będzie w tym przypadku stosowniejszy.
Już w pierwszym zdaniu firma Samsung gratulowała mu wyboru modelu ZRT-AV2. Ani Sony, ani Nikon nie wpadłyby na to, żeby mu pogratulować; były zbyt aroganckie, zbyt pewne swojego profesjonalizmu, chyba że to arogancja typowa dla wszystkich Japończyków; tak, czy owak, znane przedsiębiorstwa japońskie były trudne do strawienia.
Niemcy w swoich instrukcjach obsługi usiłowali podtrzymać fikcję racjonalnego wyboru dokonanego przez wiernego klienta; w przypadku mercedesa czytanie książki wozu należało do przyjemności (...)
Według tego, co napisano we wstępnie do instrukcji obsługi, model Samsung ZRT-AV2 łączył w sobie najwymyślniejsze innowacje technologiczne, takie jak automatyczne wykrywanie uśmiechu, z legendarną łatwością obsługi, z której słynęła marka.
Po tym lirycznym wprowadzeniu dalszy ciąg instrukcji odnosił się do czystych faktów; Jed szybko przekartkował broszurę w poszukiwaniu podstawowych informacji.
Dawało się dostrzec, że przy projektowaniu aparatu konstruktorzy kierowali się rozumnym, szeroko zakrojonym, wszechogarniającym optymizmem. Tendencja ta, często spotykana w nowoczesnych wyrobach technologicznych, nie była jednak żadną koniecznością. Na przykład zamiast programów FAJERWERK, PLAŻA, DZIECKO-1 I DZIECKO-2, proponowanych w trybie automatycznym, można sobie bez problemu wyobrazić programy POGRZEB, DESZCZOWY DZIEŃ, STARUSZEK-1 I STARUSZEK-2.
Po co właściwie DZIECKO-1 i DZIECKO-2, zastanowił się Jed. Na stronie trzydziestej siódmej instrukcji przeczytał, ze funkcja ta pozwala na ustawienie dat urodzin dwojga dzieci, tak aby ich wiek został wpisany do parametrów technicznych zdjęcia. Dalsze informacje znalazł na następnej stronie: według instrukcji programy te pozwalały na odtworzenie "zdrowej" i świeżej" cery niemowląt. Rzeczywiście, rodzice byliby zapewne niepocieszeni, gdyby na zdjęciach urodzinowych ich DZIECKO-1 i DZIECKO-2 pojawiły się z pomiętą, żółtawa cerą. Ale Jed nie znał żadnych niemowlaków; zresztą nie będzie też chyba mieć okazji skorzystać z programu ZWIERZĘ DOM. ani UROCZYST.RODZ.; moze ten aparat nie był jednak stworzony dla niego."

(Michel Houellebecq, mapa i terytorium, przekład B.Geppert)

*

Fragment założyłam papierkiem - w pierwszym odruchu dla Retes, z powodu jej instrukcji mercedesa, bo rozbawiło mnie jako komentarz do jej wystrachania się grubością instrukcji mercedesa, w następnym odruchu, ponieważ jest zadziwiająco adekwatny do moich odczuć i myśli w trakcie studiowania instrukcji (ja akurat soniacza i nikona} i jednej histerii w związku z instrukcją rzeczonego nikona i wreszcie już nie odruchu, a spojrzeniu na rozdźwięk miedzy jakąś publiczną opinią o potrzebach człowieka, a jego potrzebami. ponadto pojawia się taka niepokojąca drobna myśliwka, jak przystosowujemy się (ludzie) do zewnętrznie nakładanych na nasze głowy potrzeb i wytwarza się taki chorowity, bo o nierównej grubości Uroboros - badanie rynku i dorównywanie temu badaniu, troszeczkę przesunięte w widmie wobec odwiecznego tańca popytu z podażą

co o całej książce?
no bardzo żem zadowolona. bardzo ciekawie zbudowana myśl o artyście, sztuce, artystach i sztuce, przefiltrowana przez dwa awatary - pierwszoplanowego bohatera-malarza i drugoplanowego powidoka samego autora, przy czym zbudowanego z dziwną mieszanką autorskiej pychy i autoironii.
a w to jeszcze wpleciony wątek kryminalny który pysznie jest budowany (ale o wrażeniach tego dotyczących nie mogę napisać, bo to byłoby świństwo wobec tych, co książki nie czytali)

*

a tu jeszcze fragment z zupełnym mrugnięciem okaz do Retessy

""Choć Jed nic nie wiedział o życiu Jasselina, nieco się zdziwił, gdy go zobaczył za kierownicą mercedesa klasy A. Mercedes klasy A to idealny samochód dla pary starszych ludzi bez dzieci, mieszkających w mieście lub na bliskich przedmieściach, od czasu do czasu pozwalających sobie na wypad do jakiegoś urokliwego hoteliku, ale również może być odpowiedni dla pary ludzi młodych o konserwatywnych poglądach - często jest to wówczas ich pierwszy mercedes.
Najtańszy z modeli marki z trójramienną gwiazdą jest samochodem z odrobinę innej beczki; sedan klasy C lub E to modele znacznie bardziej archetypiczne. Mercedes to w ogóle samochód raczej dla ludzi niezbyt zainteresowanych motoryzacją, przedkładających bezpieczeństwo i wygodę nad doznania za kierownicą, i oczywiście posiadających stosowne środki finansowe. Od ponad pięćdziesięciu lat - mimo imponującego marketingu toyoty, mimo zadziorności audi - światowa burżuazja pozostaje w sumie wierna mercedesowi."
(M. Houellebecq)

Z rozmów z przyjaciółmi - fatalizm

2012-01-26T14:34:00.005+01:00

Aniet (kwitując jakąś moją opowieść): No widzisz, los czasami karze niewinnych, ale czasami zajebiście trafia

moje NIE dla ACTA

2012-01-25T21:39:00.000+01:00

powoli zmierzamy do niemieszkalnego świata
"Nowego, wspaniałego świata",
ale to już nie książka Huxleya

http://panoptykon.org/wiadomosc/nie-dla-acta-akcja-protestacyjna

PODPISZ PETYCJĘ

wyeczór z talarem

2012-01-25T18:44:00.005+01:00

rozmyślając o niedobrych niedobrościach, plując śniegiem co mi naćkał w twaaaarz

zupa cebulowa

1. Dużych cebul 4-6 potnij w drobieńkie kostki

2. Bulion warzywny zgotuj ja 2 litry kostki winiary i dodaj tam szklankę wytrawną białego wina (ja daję tatowe jabłkowe albo najtańsze, jakie znajdę w sklepie, acz wybierając wino bierz takie, którego resztę dasz radę bez skrzywienia wypić)

3. w Bulion rzuć -2 listki Laury i trzy bobki bobkowe

4. Rozmaryn utłukłam w moździerzu a później jeszcze: tymianek, oregano, bazylia, estragon i majeranek (ale żeby razem były równe ilości rozmarynu)

5. Z ząbalem czosnku cebulę posiekaną na maśle zeszklić.

6. i do zupy

7. só, pieprz, grzać grzać

8. grzankowe kostki chlebowe na oliwie przyodziać i jak się do zupy sypniesz, serem żółtym startym przykapać

MNIAM

chcę do tej grupy!

2012-01-25T12:03:00.003+01:00

"Grupa otwarta: 322 członków"

(Facebook)

:D

Nie dziel włosa na potworze

2012-01-25T08:35:00.009+01:00

w dzisiejszym śniku:

Sen 1 : Sceneria - nawiedzony dom (przypominający, jako żywo moje obecne miejsce pracy), z ożywającymi w ciemności przedmiotami i pojawiającymi się cielesnościami duchów, które usiłowały nie dopuścić do tego, żebym rozłożyła materac (to istotny motyw) i poszła spać. A mus był, bo miałam zadanie położyć do łóżka moją malutką w tym śnie siostrzenicę, Madzię i ją ochronić przed demonami. W śnie pojawił się pixarowski motyw ożywającej lampki.
Finisz snu - ugryzłam ducha w palec aż wrzasnął (no bo usiłował mnie dusić, jak to duch).
Ze snu obudził mnie kot dobijający się (o zbiegu okoliczności) o północy do wejściowych drzwi na dole.

Sen 2: Franciszkański. O tym, że trzeba być dobrym dla potworów (ten ze snu był latającym demonicznym Frankensztajnem i najpierw mnie więził, a później się zaprzyjaźniliśmy), ludzi i szczeniaczków (w roli szczeniaczka wystąpił bernardyn wielki jak góra, acz w śnie było jasno powiedziane - szczeniaczek)
I ten sen był całkiem miły, ale skończył się wraz z budzącymi kurami i skaczącym po mnie ("jeść, jeeeeść, kochaaaać") kotem.

Resume - koty czasami czynią dobrze, a czasami źle,a kury źle.

bardziej starożytnie

2012-01-24T21:31:00.002+01:00

i mazgrat dedykowany Ja-Kubkowi Jakobsenowi na wieczną rzeczy pamiątkę
po słynnej uczcie filmowej

System Wczesnego Ostrzegania

2012-01-24T21:24:00.008+01:00

Ten odcinek twórcy i autorzy poradnika dedykują R.

Sygnał alarmowy: Żałuj/martwię się/mam wyrzuty sumienia, że pojawiłem się w twoim życiu

Reakcja: po trzykrotnym splunięciu przez ramię i egzorcyzmowaniu dziada, odwrót, odwrót, odwrót!

Omówienie: wskazuje na założenie początkowe - nic z tego kochana, okraszone pilnie wyskrobanymi na tę okoliczność wyrzutami sumienia, które zostaną uwolnione dopiero po tym, jak już się trochę znudzi

*/Nie mylić z "żałuję że pojawiłaś się w moim życiu", który w zależności od intonacji oznacza zaangażowanie lub jasny "wypad z baru"/

Suplement: zwykle występuje w formie ramy czasowej z: jesteś wspaniałą kobietą i nie zasługuję na ciebie, który został opisany tu - klik

:]

gołębie marki Elektroczas

2012-01-19T16:31:00.003+01:00

jeśli ktoś akurat hoduje czeskie Elektroczasy (marka gołębi) i chciałby je odbić, proszę bardzo:

http://tablica.pl/oferta/zegar-do-odbijania-golebi-IDynf1.html

bałwanki rosną

2012-01-18T20:21:00.003+01:00

Bałwanek podrósł. Dziś już miał około 50 centymetrów i zdradza widoczne oznaki płci, ciekawa jestem co będzie jutro ;D

Żegoty 18.01.12

przedpołudniem

2012-01-17T18:13:00.004+01:00

jeśli było, to jeszcze raz :D

oczy szczeniaczka

2012-01-16T20:00:00.008+01:00

nie ufać "oczom szczeniaczka". szczeniaczek to nic innego, jak rosnący, pełny ponurych zębisków, wielki, ogrodniczy pies.

dostałam bałwanka

2012-01-16T17:19:00.002+01:00

dostaję też szajby, ale całe zmęczenie i irytacja i przygnębienie i grom złocisty wie jeszcze co, odpłynęło ze mnie, kiedy na schodach przed wejściem do mojego domu, znalazłam zminiaturyzowanego bałwanka.
i było mu zimno w ep.

a do śnika miałam cholerra, zapamiętać dokładnie fabułę, ale przysnęłam i diabli ją wzięli. niemniej sen był erotyczny i dotyczył greckich bóstw.

łikendowo

2012-01-15T18:27:00.009+01:00

Hotel Splendide (reż T. Gross), dość przyjemny do zajęcia sobie wyrwy w nudzimisiu, acz widać, jak mocno wspina się na palce, by dosięgnąć Jeuneta i Caro. nie sposób opędzić się od dartych z Delicatessen, skojarzeń. ale nie mam jakoś specjalnie Hotelowi za złe, możliwe, ze za sprawą absolutnie zniewalającej mnie Toni Colette, którą zresztą nie dalej jak wczoraj, z wielką przyjemnością obejrzałam znów w "Był sobie chłopiec".

co do czytania?
skończyłam wreszcie Listy Lema i Mrożka, ogromnie polecam, ale wypisów nie robię, bo mnóstwo rzeczy zaznaczyłam sobie i nie umiem wybrać, acz zapewne będę się czasem wspierać jakimś stosownym fragmentem.

co po drugie?
ach, dostałam pod choinkę, mojego kochanego hodżę Nasreddina, wiec z wielką i niekłamaną przyjemnością oddaję się kontemplacji jego wyczynów ilustrowanych przez Bohdana Butenkę, a spisanych w trzy części przez Idriesa Shaha (tłum. T. Kłoszewski, A.Dzierzgowska, P.Laskowski, S.Matuszewski)

Żarty niedoścignionego hodży Nasreddina,
Wyczyny niezrównanego hodży Nasreddina,
Fortele niewiarygodnego hodży Nasreddina

a oprócz tego upiekłam chleb z kminkiem na jabłkowym winie (bardzoż sobie chwalimy)

mamy zimę nareszcie

a Mirek jest joginem

przezornie o miłości

2012-01-15T11:06:00.007+01:00

każdy z nas zna przynajmniej jedną opowieść osoby, która zaryzykowała i jej się udało. nie wierzmy jej. kochamy się w baśniach i legendach, mitach, które stanowią integralną część naszego "ja", wyrosłego na gruncie rzeczy w stratygrafii kultur. czy zatem zdarzenie onej przywołanej osoby jest nieprawdziwe? nie, to raczej opowieść skręca się zwija, łże jak pies, ale z takim pragnieniem, z takim, szczerym przekonaniem, że po prostu żal odpędzić. wierzmy i tej opowieści, ale czy naprawdę chcemy swoją kolejną porażką pracować na to jedno małe zdarzenie milionowego obywatela?
podróżny, strzeż się miłości!
;]

co robisz, kotku?

2012-01-13T17:50:00.000+01:00

Posylwestrowe remininiscencje

bez zimy się nie liczy

2012-01-09T23:17:00.005+01:00

„Kiedy doszedł nad brzeg morza, siwobiały i straszliwie odległy księżyc wznosił się nad taflą lodu. Coś poruszyło się koło niego. Spojrzał w dół – prosto w złe i błyszczące oczy małej Mi.
- Ale będzie pożar! – powiedziała ze śmiechem.
- Jak głupio będzie wyglądała przy nim ta cała pełnia księżyca!
Spojrzeli jednocześnie w stronę pagórka i zobaczyli strzelający pionowo żółty płomień; to Too-tiki podpaliła stos.
I zaraz od dołu do góry ogarnęły go huczące płomienie, które rzucały swoje odbicie prosto na czarną taflę lodu. Jakas samotna melodyjka szybko przemknęła obok Maminka; to niewidzialna mysz, spóźniwszy się, biegła na zimowy obrzęd.
Duże i małe cienie poruszały się w uroczystych podskokach dokoła ognia. Wtem – ogony zaczęły walić w bębny.
- Już po twojej ławce – rzekła mała Mi.
- Nigdy mi nie była potrzebna – odpowiedział Maminek niecierpliwie. Ślizgając się począł się wdrapywać na okryty lodem pagórek, lśniący w blasku ognia. Śnieg tajał od gorąca i ciepła woda spływała mu po łapkach.
:Wróci słońce – myślał Maminek podniecony
- Koniec z ciemnościami, koniec z samotnością. Można będzie usiąść sobie na werandzie i pogrzać plecy…”
Wszedł na szczyt. Wokół ogniska była gorąco. Niewidzialna mysz zaczęła grać jakąś dziką melodię.
Ale tańczące cienie już się oddalały i uderzenia w bębny rozległy się po drugiej stronie ognia.
- Dlaczego one odeszły? – spytał Maminek.
Too-tiki popatrzyła na niego swoimi spokojnymi, niebieskimi oczami. Ale nie był pewny, czy go rzeczywiście widziała. Wpatrywała się w swój świat, co roku taki sam, niezmienny świat zimy, obcy dla Maminka, który zwykle spał wówczas w ciepłym domu.”

(Tove Jansson, Zima Muminków, tłum. Irena Szuch-Wyszomirska)

*

piękny rozdział, zresztą kocham zimę Muminków, podobnie, jak kocham zimę, a może właśnie dlatego kocham zimę, że Muminki bardzo odcisnęły się wewnątrz mojej głowy i pozmieniały ją, zresztą nadal zmieniają. jest tu też piekny moment, kiedy Buka siada na ognisku, dlaczego? z tego samego powodu, z jakiego robi to czasem każdy z nas.

a tu Mimbla, Too-tiki, i Muminek nieświętują sylwestra. Co prawda już po przesileniu, ale ognisko też topiło śnieg

Żegoty 31.12.11
foto: ktoś z drugiej strony ogniska

Hu-ha na "nowy wspaniały rok"

2012-01-04T12:27:00.006+01:00

w śniku pierwszodniorokowym była zagłada świata poprzedzona ogromnymi stadami lecących ptaków. obudziłam się z uczuciem wielkiego zachwytu i niemego przerażenia w pamięci

A tu dla tych, którzy martwią się nowymi kilogramami ze świątecznego obżarstwa
sport, który można uprawiać całą rodziną podczas świąt

i moja noworoczna wróżba z ciacha z wróżbą, tiaaa... kwiknęła wusz i pogładziła koniec wąsa końcem przekąsa

z rozważań u schyłku roku

2011-12-28T17:20:00.000+01:00

schyłek roku

2011-12-28T15:24:00.001+01:00

jest szaro buro i ponurro.

a w śniku był dzisiaj 39 rok i strzelano do mnie, kiedy pływałam. później było pełzanie w liściach i błocie przez las

przekaz lotniczy

2011-12-27T18:04:00.002+01:00

oczywista kolejny mazgrat inspirowany komunikatami sieciowymi :D

bilans świąteczny

2011-12-27T10:38:00.004+01:00

Jedna maryLala Rodowicz

rylion śmichów chichów
obżarstwo tradycyjnie w ilości niepoliczalnej
kalambury raz
durnowate zabawy, karciaszki-mariaszki
żebractwo Mirosława stabilne
bałagan po pass
fałsze kolędowe w ilości znacznej
wypita pigwówka i naruszony maliniak
portrety dość szczególne w ilości niezawionionej
jedna złamana ręka mojej mamy z powodu pozorowanego ataku kuny na białą kiełbasę na strychu :|

*

prezenta, prezenta, prezenta, któremi nas co rok straszą, ze już nie będzie

a we święta upomniano mnie takimi oto rózgami

cudnymi zresztą, które nadal kontempluję z rozkoszą :D
:D

Drogi Mikołaju

2011-12-24T13:08:00.005+01:00

Przynieś mi:

- blaszaną kurkę, co znosi jajka
- klikaną żabkę blaszankę
- starego wańkę-wstańkę,
- rosyjskiego niedźwiedzia, który gra na gitarze
- pozytywkę z baletnicą
- śnieżną kulę z domkiem i choinką
- porządny scyzoryk
- nóż kuchenny jak się patrzy
- duży drewniany młynek do kawy
- tygielek do kawy
- dużą włóczkową lalkę
- klocki
- farby
- malowanego starego konika na biegunach z drewna
- porządne łyżwy
- album Modiglianiego

resztę życzeń dopiszę, jak mi się przypomni, czego jeszcze bardzo potrzebuję :D

*

a na razie ugotowałam Ci kompot, bardzo dobry zresztą :]

Ps: Starałam się być grzeczna przez rok cały.

Łycha w święta!

2011-12-23T19:20:00.007+01:00

muszę spakować prezenty, psiakość! dokładnie to samo uczucie, jak przy wakacyjnym pakowaniu się. na razie rozwinęłam wstążki. mam pokój w bałaganiu i wstążkach.

ale za to świątynia świąt już posprzątana za wyjątkiem kuchni, zatem własne kąty przetrzepię tylko pod kątem :D

a ze świątecznych przemyśleń, to tradycyjnie - żadne tak dizajnerskie choinki! choinka ma być opasła, błyszcząca, z zabawkami robionymi od pokoleń, krzywymi i cudownymi, z bombkami, które się pamięta od wiek wieków, z łańcuchami i anielskim włosiem. nie ma choinki bez anielskiego włosia. na tej nie zmieściło się już nic więcej. no i jest nieco krzywawa
:]

no i muszą być obowiązkowe czekoladowe, świąteczne cukierki w cukierkowej bombonierce

a tu se pierdniki, na które w wolnych chwilach poluje (dość skutecznie zresztą Mirek)

a tu se bałwanek Stefan, któren przybył do mnie z Wratislavii i w tym roku będzie witał gości w drzwiach świątecznego pokoju.

Moi Kochani, Wesołych Świąt!

Aviśnik

2011-12-23T09:30:00.005+01:00

Śniło mi się orle pisklę. Koło mojego domu, później na strychu. Obserwowało mnie. Długie wrażenie tego snu z odczuciem radości, fascynacji, zagrożenia. Bo pisklę było właściwie młodym orłem i było jednocześnie groźne, jak i piękne. Pojawiało się wszędzie tam, gdzie byłam i latało, przyglądając mi się bardzo uważnie, ale też z gotowścią do ataku. Czasami, jakby chciało mnie nastraszyć, ale też i zbliżyć się.
Dziwny, ciekawy sen, ze względu na swoje bogactwo poczuciowe.

*

i otóż dziś jako ten orieł, dotarł do mię Retesemes, który mię bardzo ucieszył był hu ha!

Wspomnienie słońca

2011-12-22T20:50:00.000+01:00

Kilogramę owocu pigwowca pokroić drobno i z pestkami do gąsiorka upchnąć, by następnie 1 litrem wódki zalać. Na sześć tygodni w słońcu postawić (co jest niesłychanie trudne zważywszy, że pigwowiec jesienią się nadawa, ale czasem jesień trafia piękna i słoneczna)

Po tem czasie zlać nalew, zaś owoce zasypać cukrem (1/2kg) i doczekać do rozpuszczenia tegoż. Można ku przyśpieszeniu dokonywać wstrząśnień, jednakże z doświadczenia radzę potrząsać dopiero u końca rozpuszczania, bo się cukier zbryla i rozpuszczać później nie chce.
Sok uzyskany z cukrem dolewamy do nalewu, do tego dolać pół litra spirytusu, wymieszać i zamknąć na trzy jeszcze tygodnie.
Po tem czasie zlać znad osadu i przefiltrować.

Pić z nabożeństwem, bo nalewka smak, zapach i kolor ma jak chłodne, jesienne słońce.
Z tego względu zaleca się zrobienie większej ilości.

lis ze skrzynki

2011-12-22T20:43:00.004+01:00

"Oczywiście - powiedział lis. - Teraz jesteś dla mnie tylko małym chłopcem, podobnym do stu tysięcy małych chłopców. Nie potrzebuje ciebie. I ty także mnie nie potrzebujesz. Jestem dla ciebie tylko lisem, podobnym do stu tysięcy innych lisów. Lecz jeżeli mnie oswoisz, będziemy się nawzajem potrzebować. Będziesz dla mnie jedyny na świecie. I ja będę dla ciebie jedyny na świecie. (...)

z mazgratów przy świątecznej listowni

- Nie ma rzeczy doskonałych - westchnął lis i zaraz powrócił do swej myśli: - Życie jest jednostajne. Ja poluję na kury, ludzie polują na mnie. Wszystkie kury są do siebie podobne i wszyscy ludzie są do siebie podobni. To mnie trochę nudzi. Lecz jeślibyś mnie oswoił, moje życie nabrałoby blasku. Z daleka będę rozpoznawał twoje kroki - tak różne od innych. Na dźwięk cudzych kroków chowam się pod ziemię. Twoje kroki wywabią mnie z jamy jak dźwięki muzyki. Spójrz! Widzisz tam łany zboża? Nie jem chleba. Dla mnie zboże jest nieużyteczne. Łany zboża nic mi nie mówią. To smutne! Lecz ty masz złociste włosy. Jeśli mnie oswoisz, to będzie cudownie.
Zboże, które jest złociste, będzie mi przypominało ciebie. I będę kochać szum wiatru w zbożu...
Lis zamilkł i długo przypatrywał się Małemu Księciu.
- Proszę cię... oswój mnie - powiedział.
- Bardzo chętnie - odpowiedział Mały Książę - lecz nie mam dużo czasu. Muszę znaleźć przyhaciół i nauczyć się wielu rzeczy.
- Poznaje się tylko to, co się oswoi - powiedział lis. - Ludzie mają zbyt mało czasu, aby cokolwiek poznać. Kupują w sklepach rzeczy gotowe. A ponieważ nie ma magazynów z przyjaciółmi, więc ludzie nie mają przyjaciół. Jeśli chcesz mieć przyjaciela, oswój mnie!
- Jak to się robi? - spytał Mały Ksąażę.
- Trzeba być bardzo cierpliwym.
(...)

- Lepiej jest przychodzić o tej samej godzinie. Gdy będziesz miał przyjść na przykład o czwartej po południu, już o trzeciej zacznę odczuwać radość. Im bardziej czas będzie posuwać się naprzód, tym będę szczęśliwszy. O czwartej będę podniecony i zaniepokojony: poznam cenę szczęścia! A jeśli przyjdziesz nieoczekiwanie, nie będę mógł się przygotować... Potrzebny jest obrządek.
- Co znaczy "obrządek"? - spytał Mały Książę.
- To także coś całkiem zapomnianego - odpowiedział lis. - Dzięki obrządkowi pewien dzień odróżnia się od innych, pewna godzina od innych godzin. Moi myśliwi, na przykład, mają swój rytuał. W czwartek tańczą z wioskowymi dziewczętami. Stąd czwartek jest cudownym dniem! Podchodzę aż pod winnice. Gdyby myśliwi nie mieli tego zwyczaju w oznaczonym czasie, wszystkie dni byłyby do siebie podobne, a ja nie miałbym wakacji.
W ten sposób Mały Książę oswoił lisa. A gdy godzina rozstania była bliska, lis powiedział:
- Ach, będę płakać!
- To twoja wina - odpowiedział Mały Książę - nie życzyłem ci nic złego. Sam chciałeś, abym cię oswoił...
- Oczywiście - odparł lis.
- Ale będziesz płakać?
- Oczywiście.
- A więc nic nie zyskałeś na oswojeniu?
- Zyskałem coś ze względu na kolor zboża - powiedział lis... "

(A.de Saint-Exupery, Mały Książę, tłum:J.Szwykowski)

być człowiekiem

2011-12-22T19:49:00.003+01:00

Mama (do taty) - Bo ty jesteś z lasu! Wilkołak, długo siedzisz po nocy,a później długo śpisz!

(Tata chichra w mankiet)

Mama (kontynuuje) : Jakbyś był człowiekiem to... yyy... byś się mnie słuchał!

naprzyglądnięte

2011-12-19T17:45:00.005+01:00

Potrafi pisać:
http://tuxedo.digart.pl/

a tu suche gnaty

z wielką i niekłamaną przyjemnością, smakuję świat onego pisaka, któren czasem ma wzlot, czasem odlot, a czasem nawet wodolot, ale pisze ciekawie, z szelmowskim błyskiem w oku, z niepretensjonalną czułością. fajnie i polecam.

bim-bom

2011-12-19T16:57:00.006+01:00

bo może ludziom jest po prostu smutno przed świętami. mi w każdym razie jest
i nawet chyba mam jakieś tam tego przyczyny, ale może bardziej chodzi o to, że nie ma śniegu?
że może "(...) nie wie zwierz ni człek, bim-bom, choć żyłby cały wiek bim-bom, jak bardzo marzną mi paluszki"
- "Uszki, Puchatku, tam powinno być uszki"

a dziś, kiedy skanowałam coś tam o poranku, znalazłam utknięty pod kupą gruzu, mazgraj z łikendu wykonany na mapce dla Basi Matematyczki pt:"jak znaleźć antykwariat, żeby odebrać zamówioną przeze mnie Krymhildę".

Dreszcz

2011-12-18T12:28:00.003+01:00

Boszowskie w obrazie Cośpięknego. Na jednym tchu i z dreszczami poczułam piekący żal, że nie ma mnie na tej sali.

Tu klik http://vimeo.com/27949634

W oczekiwaniu na śnieg

2011-12-17T21:02:00.009+01:00

Polecam nalewkę, którą Madzik nazywa świąteczną, a która dobra yest wyelce.

Owóż:

Weźmij naście goździków
szczyptę gałki muszkatołowej zetrzyj
kory cynamonowej kawałek, takoż posiekany świeży imbir
na to kilka liści mięty piperidae
i otartą z pomarańczy pachnącej i cytryny skórkę

to wszystko do wyparzonego wrzątkiem słoja wrzuć, a 1 litrem spirytusu nalej i na trzy dni odstaw, by się duch korzenny do basis przedostał.

tu, korzenniak na lewo

Po tem czasie przecedź i dodaj 2 szklanki wody źródlanej
takoż z karmelem z trzech łyżek cukru sporządzonym wymieszaj.
Karmel pięknego, złocisto-brązowego odcienia nalewce nada i specyficznego komponentu smakowego.

Na to wszystko zgotuj syrop zw szklanki cukru i 3 szklanek wody, po czem go ostudź i dodaj doń nalewu.

Wymieszaj to wszystko kopystką, a na tydzień w ciemne miejsce ustaw..
Tradycyjnie, im dłużej odstoi, tym smaki lepiej się złączą, a duch (spiritus) mniej się dusznym będzie zdawał, a bardzi w moc pójdzie.

tu kącik nakewkarski z piwniczki Jerzego, Danuśki i Joanny,
któren to kącik, jakeśmy dziś z siostrą orzekły, jeszcze pod koniec lata wyglądał znacznie radośniej

Nalewka doskonale grzeje smętny żywot człeka udręczonego jednorakością dni.

a tak wyglądał korzenniak dwa lata temu

na koniec zacny teledysk ku radości serca i ducha, a pod nalewkę korzenną znakomity
http://vimeo.com/9752986

*

Miranda

2011-12-17T10:37:00.007+01:00

Rzadko, oj cholernie rzadko daję się jeszcze namówić na angiełskie sprawki, li tylko w wyjątkowych, a przekonujących mnie okolicznościach, zagniatam solną masę.
Tym razem wybył z pieca anioł, który w przekazie miał być związany z naturą i sztuką, z poczuciem macierzyństwa.

Ało taki był wyszedł

Robiąc go myślałam o szekspirowskiej Mirandzie, z "Burzy"

przy okazji malowania, bo pośpiech, bo nie mam czasu, bo wszystko stoi na głowie lub naczympopadnie, psiokrenc, wypłukałam pędzel w wiśniowej nalewce. :|

ido świenta

2011-12-15T20:48:00.003+01:00

O tu przypomnę poniedzielskąpiosenkę

Cienik

2011-12-14T17:56:00.001+01:00

Wczoraj znalazłam cienik

zajebiste i gienijalne

2011-12-13T21:52:00.000+01:00

http://niepospoliciludzie.blogspot.com/

Retes dzięks za wynajście :D

kaczka mandarynka

2011-12-13T10:17:00.012+01:00

czasu niewiele, ale kto chce po odejszłym roku pocieszyć się jakoś zimową porą feryjną, to zalecam niosącą w sobie świąteczny zapach, mandarynkówkę

otóż:

skórkę z mandarynek (wyparzoną i oskrobaną z albedo) tniemy na kawaląciki i zalewamy spirytem
na pół litra spirytusu wystarczą trzy mandarynki, byle były ładnie dojrzałe
i w ciepłym miejscu stawiamy na całe dwa dni bezczelnie zamknięte.

(jeszcze raz upominam przed przeciąganiem terminu, bo cytrusy mają szczególną skłonność do przedobrzenia z intensywnością olejków eterycznych i zbyt długi czas maceracji powoduje, że zapach jest nazbyt intensywny, a takoż nieprzyjazny powonieniu)

Po wskazanym czasie dwóch dup, zlewamy macerat
a jak sobie pozostałą spirytusową skóreśkę pokandyzujemy, to ho ho ho! ;D
z około 200g cukru i 1 szklanki wody wyczyniamy syrop na ciepło.
Od razu uprzedzę, że otrzymujemy nieźle kopiący produkt, więc jeśli kto nie da rady łyknąć rozcieńczenia połówki spirytu szklanką wody, niech zawczasu rozrobi rzecz w proporcji 1:1 a zatem weźmie do syropu pół litra wody. Najlepiej źródlanej. Ja dodałam jeszcze w tym roku sok z jednej cytryny.

na ciepły syrop lejemy nalewkę cięgiem mieszając

i odstawiamy na 2 tygodnie by się pięknie sklarowało (tu w parze z kończącą obowiązkowy klar, pigwówką)

* zastanawiam się, może na potrzeby fotografii nalewkowej, winnam przystroić jakoś komórę-obskurę

Po tem czasie zlewamy klar znad osadu, a sam osad filtrujemy, lejemy w butelczynę i jeszcze tydzień leżakujemy.

Nalewka ma cholerną moc (w wersji - szklanka wody), ale niesamowity zapach wynagradza to, ze pije się ją w małej ilości i powoluteńku. Zresztą uczyńmy z tego zaletę :D

*

niniejszym wprowadzam nową etykietę dotyczącą zjadliwości i niezjadliwości - kulinaryjanny, bo widzę, że ón sort wpisów urasta jednak

Bar-łoże

2011-12-12T19:53:00.002+01:00

Obmyśliłyśmy z Radą chitry plan knajpy inspirowanej wagonem sypialnym.
otóż płacisz pewną sumę za pobyt w knajpie do godziny czekautowej i czystą zmianę pościeli.
Knajpa zastawiona jest łóżkami - może być na zasadzie "Bar-łoże w pojedynkę" albo "w parze", albo "grupowo", jak kto lubi
/nie idzie nam tu o seks, to nie wchodzi w grę, chyba, że się wynajmie całą salę/
Ludzie przebierają się w piżamy, kapcie i cała reszta jest normalnie, jak w knajpie, stolik, bar, piwo, śmichy chichy, gadanie...
Ważne jest, że w każdej chwili możesz się zapakowac do łóżka i zdrzemnąć albo po prostu spać aż do rana.
Rano umyć zęby, zjeść śniadanie wliczone w pobyt i w miłej atmosferze rozpocząć dzień

Ha!

paf! paf!

2011-12-12T18:04:00.010+01:00

Popaf, jakiego Pinochia dostałam od Zinów napodchoinkę! :D

*

z doniesień tła

Miś D. ma dziewczynę- Drewnianą Miś

**

Z ogłoszeń drobnych

Ogłasza się, że w Żegotach w tem roku nieobchodzimy sylwestra z towarzyszeniem:
- ogniska
- grzańca, którego z dużą dozą artyzmu i właściwego sobie wdzięku, przygotuję la :D (i wleję do termosu)
- napojów towarzyszących
- herbaty w termosie, równiez japkowej
- kiełbasy na patyku
- naleweczki
- przekąsek niewiadomej maści
- czerwonej podłogi
- horoskopu muzycznego
- dwóch sari i jednego tureckiego płaszcza
- kota Mirka
- wszelakich innych rzeczy, które napatoczą się w trakcie, typu globus, kalambury, porzekadła i zgadnij co teraz śpiewamy

:]

przybywajcie nieszcześnicy, którzy przybyć pragniecie, a będziemy Was witać chlebem, o ile wyrośnie porządnie

Biblioteka już na spanie zarezerwowana, ale jest wszak jeszcze ogólne legowisko w salonie, kto żyw niech naprzybywa :D

sen pod patronatem Oriona

2011-12-12T09:02:00.005+01:00

dzisiejszy śnik zawierał elementy wielkiego festynu - wystepy, konkursy, wstążki, procesje, mój pierwszy chłopak, gra o planszy podzielonej na dwa fantastyczne światy pozostajace pod panowaniem dnia i nocy (plansza w gazecie telewizyjnej) i...! Gwiazda Rigiel

z odprysków rzeczywistości, to chłopak przyśnił mi się wywołany jak duch pod powierzchnię kory mózgowej na skutek rozmowy i wiążących się z nią emocji

festyny, to nie mam pojęcia, jakaś pewnie plątanina zdarzeń wywołana przez sukienkę, którą dostałam od Marty

a o Riglu myślałam we wrześniu i jakoś tak w listopadzie ostatni raz. przypadek lub jakiś sznurek szlaku skojarzeniowego, wyszarpnął ją z bezpiecznego leża pamięci uieuświadomionej.

*

Gra jest symbolem

*

i schodziła mi w tym snie skóra, co może być odbiciem pewnych moich niepokojów albo symbolem.

sen dość ciekawy, z pełna fabułą i myślami zachowującymi przyczynowość i skutek.

piję piwo

2011-12-10T16:26:00.000+01:00

i myślę o różnych różnościach, ogólnościach i szczegółach, pierdołach i odważnikach.

powolna sobota

2011-12-10T14:28:00.004+01:00

Chleb z ziołami śródziemnomorskimi właśnie opuszcza formę. Problemem jest, że on ją opuszcza w stanie surowym, a z kolei nie na tyle surowym, by mu ulżyć niedoli. Powstrzymuję go zwrokiem, ale to niezbyt skuteczne. Sakre ble!
A ja?

A ja

Fado

2011-12-06T22:00:00.002+01:00

jak tak się przypatrzę, to mój pokój jakiś takiś w sobie ma pierdolnikś

Foto: Karolin. Żegoty listopad 2011

Jose Malhoa, Fado

dżiii, widzicie, że jest tam też Mirosław Popiołek? z ogonem sztorc trzymanym przeze mnie? :D

bo trzeba mieć balkon

2011-12-05T08:55:00.004+01:00

Z dedykacją Retesowi :D

ptak na drucie

2011-12-04T18:32:00.025+01:00

Siostrzany, winylowy, dwupłytowy album, na którym Maciej Zembaty wykonuje utwory Cohena, zdarłam do białości jeszcze w podstawówce. Później przechwyciłam należący do drugiej siostry winyl "Alleluja". Poruszona tłumaczeniem tekstów, godzinami obracałam się w fotelu w lodowatym pokoju, z zamkniętymi oczami śpiewając od nowa i od nowa - "Jeśli wola twa...", "Lawinę", "Gości"...
W jednym takim ze wsi zakochałam się zaraz po tym, jak z lekkim fałszem, ale za to z gitarą, zaśpiewał "Memories". Szalone studenckie uczucie do pewnego artysty, nakazywało przytykać ucho do akademikowego kaloryfera, po którego żeberkach biegły trzeszczące dźwięki cohenowskich ballad, których on także był wielbicielem. Zupełnie rozpłynęłam się, kiedy wiele lat później, ówczesny narzeczony przyniósł mi z biblioteki wyszperany tom poezji Leonarda, a jeszcze później, oboje rozdarci w toczącej się przez nas zawierusze, patrzyliśmy na ten jeden czas znów połączeni, zachwyceni w niesamowity koncert ściągnięty gdzieś z sieci.
Wszystko minęło zostawiając po sobie ślady, wspomnienia. Został Cohen.

Foto Retes

*

i jeszcze

i zawsze mam przy sobie, w torbie, tekst Zuzanny. Na wypadek, gdybym zapomniała słów.

*Ps: Mam nadzieję, że zezwolenie Jakuba na używania do woli zdjęć z "romansowej historii" nie wygasło

zagwozdka zaufania

2011-12-04T16:56:00.005+01:00

"Wierzysz im? Wierzysz na słowo ludziom, którzy zajmują się takimi rzeczami?
- A co, mam wierzyć tylko dobrym? Człowieku, dobrych ludzi kupuje się i sprzedaje każdego dnia. Równie dobrze mogę raz na jakiś czas zaufać komuś złemu, to mniej więcej tak samo sensowne. To znaczy i jedno, i drugie jest skazane na niepowodzenie."

(T.Pynchon, Wada ukryta)

Ha! Otóż to.

:]

przestój i czas marnotrawny i Rembrandt, kóry spod niego wypłynął

2011-12-04T10:42:00.014+01:00

wysysamy z mlekiem matki, że rękę trzeba doskonalić, ducha trzeba doskonalić, oko trzeba wprawiać, może to dlatego rośnie w nas poczucie strachu, że się tak długo nie pisze, nie maluje, nie robi zdjęć.

*

Uwielbiam ten znajomy stan, który wywołują we mnie portrety Rembrandta, a zwłaszcza auto. Pełznie po nich aura tego, co Kornelia Bryant nazywa "znaniem Józefa". Duży dystans mieszający się dziwnie z bardzo silną bliskością i specyficznym zaangażowaniem. Niesamowite poczucie humoru, woli ducha i ręki. Ach.

podrzutek 1 - akwaforta 1630r
podrzutek 2 1629r
podrzutek 3, 1637r, który jest przypisywany też czasem Lievensowi, przyjacielowi Rembrandta
podrzutek 4 1665r
1661, jako apostoł Paweł

i tak dalej i tak dalej z cudownym portretem Saskii śmiejacej się z 1633r.

*

Genialna jest ta zdolność Rembrandta do człowieczeństwa, jakby jego wrażliwość była tak mocno zestrojona z jakże słabymi prądami ludzkimi, że je magazynuje w swych płótnach w taki sposób, że wciąż płyną. I dostajemy niesamowitą, niepowtarzalną akwafortę "Adam i Ewa", która dzieje się w każdym miejscu i o każdym czasie. Codziennie jesteśmy wyrzuceni z Ogrodu, przytłoczeni bliskością i różnicami, zmęczeni szarymi sprawami, brzydcy i piękni, garnący się do siebie i chcący od siebie odejść.

Mamy akwafortowy portret starca, którego spojrzenie zabiera nas w głąb całego jego życia, jak w jakąś otchłań bezdenną, w niejasne uczucie zgęstniałej chwili inkludującej przeszłość.

Wieczerza w Emaus (wersja z ok1629) z oddalonym już Jezusem, który siedzi przy stole, a już nie jest bliski, już nie jest tym człowiekiem, którego znali jego uczniowie, choć przecież nadal jest. przerażający rozłam między światami, palec mocy kładący się na swoim i na zawsze już naznaczający granicę.

Dziwne pożądliwe uczucie w kolorycie "Koncertu", aura 'brudnych sprawek i ciemnych zaułków" muzykujących, rozdarcie i ciepłe zmartwienie na twarzy Batszeby, dziewczęca kąpiel Hendrickje( ?), zmieszanie i złość Zuzanny,;
i można by tak godzinami czytać to, co nas spotyka.

taniec

2011-12-03T18:36:00.009+01:00

Cztery moje silne skojarzenia dotyczące Memoria, Alvina Aileya

Taniec, Matisse'a
Greckie wazy
Boszowskie Tysiącletnie królestwo
i Wolność wiodąca lud na barykady, Delacroix

głównie za sprawą drugiej części - In celebration, która znajduje się pod koniec I ekranu, który jesli przetrząśnie się sieć, jest z kolei ekranem II, z trzyczęściowej wrzuty do jutupiu

Jestem kontenta

a przy okazji, sądzę, że teatr tańca N.N. w swoim spektaklu "Wacławowi Niżyńskiemu" inspirował się "For Bird with love", Aileya, który zresztą hest świetny, czego nie mogłam powiedzieć niestety o lubelskim spektaklu, bo był taki se.

*

A na marginesie donaszam, ze właśnie piecze sie chleb estragonowo-trybulowy, ja piję cytrexa, czyli rexa cytrynowego i jestem dość zadowolona, a przynajmniej na tyle, by nie jojczyć :D

Ps: czego nie może powiedzieć Retes, zmierzająca w tej chwili o głodzie, chłodzie i PeKaPie do domu i wkurzana moimi smsami z oparów luxusu

;]

cholera, jesli ktoś wie, gdzie jest mój album Gauguina, to niech powie! psiamać!

sącząc pynchona

2011-12-03T12:21:00.004+01:00

"Wszystko wydawało się przyćmione, krwawe, biblijne: niebo ostrzegało żeglarzy.Powietrze było tak suche, że od butelek tequili w sklepach monopolowych odklejały się banderole. Właściciele sklepów mogli do nich nalewać, co chcieli. Odrzutowce startowały w złą stronę, huk silników niósł się nad głowami nie tam, gdzie powinien, i sny wszystkich mieszały się, jeżeli ludzie w ogóle byli w stanie zasnąć."

(T.Pynchon, Wada ukryta, tłum:A.Szulc)

No i jak go nie podziwiać? Np za taki opis prosty i wlepny?
albo za to:

"(...) kto tego nie miał człowieku? Potrzeby tak beznadziejnej, tak bezwstydnej, że wszystko, co ci tłumaczą, gówno znaczy."

sen mara, buk wiara

2011-12-03T09:16:00.007+01:00

Dawno nie notowałam w śniku, ponieważ moje sny były tak nieznośnie jednoznaczne, że wstyd było pokazywać to ludziom.

A dziś snik pierwszy - bezkres pól stworzony poprzez ograniczenie kadru. Znam miejsce i wiem, że nieopodal jest mój dom, cmentarz, drzewa, płoty, a jednak widzę tylko niewielki krąg wokół siebie z poczuciem, jakby był ogromnym kręgiem.
Na horyzoncie bydlę sensu stricto. Długie proste rogi, mocno przypomina watussi. To byk, gotuje się do ataku. Staram się go spłoszyć, ciskam w niego kamieniami, pierwszy daje nadzieję, bo byk lekko cofa się, zachęcona więc rzucam następne i rzucam kulą w płot. Byk grzebie noga w ziemi, wypuszcza obłoczek pary z pyska (choć jest wyraźnie etologicznie, lato). Narasta we mnie strach, nie paniczny, ale wszeogarniający. Byk spuszcza głowę rusza, dystans jest niewielki, uzyskuję świadomość, ze to już naprawdę po mnie. Budzę się

*

W drugim śniku pominę fabularność na rzecz symbolu, bo oto od wielu dni, tygodni, pojawia się w moim śnie ogień. Płonie coś co zostawiłam w koszyku na łóżku (tak dokładnie to chleb, masło i kartka, ale te rzeczy są po prostu odbitką z dnia) płonie i nikt tego nie widzi, choć dwie osoby stoją obok. Ja widzę i gaszę.

Skoro pojawia się ogień w moim śnie, znaczy, że jakiś element we mnie trwale zmienił swój kształt. Pożyjom, uwidzim, co zacz

**

Sernik oznacza byka atakującego, jako zagrożenie utraty siły życiowej
a dla bab jest dodatkowy bonus symboliczny ;D

coś z Niczego

2011-12-02T16:10:00.005+01:00

szczerze podziwiam ludzi, którzy robią Coś.
Na pocieszenie sobie jednak myślę, że tacy jak ja, maleńcy ludzieńkowie, my też nie robimy Nic.
;D

Foto Biń. Wrocław 2011

cisza przed końcem świata

2011-12-01T22:44:00.006+01:00

Wyciągnięty z pewnego, jakże przyjemnego hamerykańskiego serialu, prościutki, znany, acz niegłupi sposób na zbadanie swojego emocyjnego miejsca w tuiterazie.

- Jeśli jutro nastąpi koniec świata. Bezkonsekwencyjny, ostateczny koniec, to z kim chciałbyś się kochać w tę ostatnią noc, wiedząc, że poza tym już nic nie będzie?

I są odpowiedzi, że wciąż jeszcze nie wiemy z kim, że myślimy - z kimś, kto jest przed nami;
albo myślimy o osobach, które już poznaliśmy, które są za nami, albo też takie, które są tu i teraz. Na tę chwilę udzielmy sobie szczerej odpowiedzi, raz na jakiś czas pomińmy wszelkie konteksty, skutki, nakazy, zakazy, anse i kabanse.
Ja na dziś już wiem, a wy?

;)

patrzę sobie do hełma

2011-11-29T18:36:00.005+01:00

czyli moje dwa ulubione zestawy

i jeszcze to, absurdalne, ze aż się spłakałam

Pas de deux

2011-11-29T09:11:00.003+01:00

Ach ten odwieczny taniec, myślała Paniusia, przyglądając się z loży swojego okna, jak tancerka puentuje zrobioną przed chwilą scenę, na genitaliach partnera.

balet romantyczny w dwóch aktach

2011-11-29T08:42:00.008+01:00

Albrecht nie mógł, Hilarion nie dostał, Giselle kopła w kalendarz. Nigdzie nie ma fajnie

Giselle, Adolphe Adam

jesienne porządki

2011-11-28T20:44:00.004+01:00

Dwa tygodnie temu ciocia i wujek w pocie czoła zgrabili i odmietli pięknie liście spod budynku.
Dzisiejszej nocy wiatr w odwecie posprzątał podwórze

Jerzy i wilk

2011-11-24T20:55:00.008+01:00

czyli dalszy ciąg opowieści

donosy z emiratu Buchary

2011-11-24T18:15:00.005+01:00

"Niezbadane są labirynty dróg, jakimi krążą pomysły zrodzone pod czerepem wielkiego pana. Na stronicach Księgi Doświadczeń widnieje kanon: im wyżej zasiadł władca, tym trudniej uchwycić lot jego myśli. A emirat Buchary to fotel dostatecznie wysoki, by kaprysy pana życia i śmierci spędzały sen z powiek wszystkich sług jego.
Fanaberie dziwacznych pytań przeplatały się z pomysłami z "Tysiąca i jednej nocy", szatańskie zadania podążały za fantastycznymi wskazówkami, cudaczne polecenia deptały po pietach idiotycznym rozkazom. Tak oto ścieżki udręczeń, na których poddani emira trawili życie, przechodziły nieustannie jedna w drugą nie znajdując nigdy kresu"

(Zdzisław Nowak, Zagadkowa ucieczka Hodży Nasreddina - Opowieść 9)

*

Pierwszy raz z Hodżą zetknęłam się w dziecięctwie mym, na łamach Płomyczka i od razu się zakochałam. Jakaż była radość gdy zjadając metodycznie bibliotekę szkolną w podstawówce, natknęłam się na książkę Nowaka, a jeszcze większa całkiem niedawno, kiedy książkę wziętą z odpisu, czule do dom niosłam.
Prościutkie, a bardzo sympatyczne zagadki matematyczno-logiczne, co ważne z poczuciem Hodżowego ducha i ciepłym żartem. I zapadłe głęboko w pamięć i serce, ilustracje Jerzego Flisaka, oto łup!

chłopaki. trzy sceny z życia.

2011-11-23T01:24:00.004+01:00

z pieśni o sake,

2011-11-17T08:15:00.006+01:00

Ponieważ zbliża się koniec tygodnia pracującego

Pieśń 343

Wolałbym raczej
by tylko nie być człekiem
w dzban się zamienić
na wino przeznaczony
i dać się zalać winem

ze Zbioru tysięcy liści, Manyoshu (VIIIw), tłum. W. Kotański

*

Pieśń 347

Z dróg do pociechy
ze znanych najpewniejszą
na naszym świecie
jest niewątpliwie dla nas -
po pijanemu płakać...

ze Zbioru tysięcy liści, Manyoshu (VIIIw), tłum W. Kotański

"Kiedy ucho dobrze przyłożyć do nieba, a wysokie góry to potrafią, wtedy usłyszymy melodię sarajlijki i cichutką w środku lacrimosę..."

2011-11-16T16:40:00.006+01:00

Proste s słowo może rozgniewać, ukoić, zranić, uleczyć, może zbudować i zniszczyć. Wywołuje tęsknotę i ożywia zgasłe uczucia. Może to wszystko, kiedy za tym słowem otwiera się przestrzeń szczerości, ufności, że prostota za swoją na pozór naiwną formułą, jest kluczem do serca.

Izet Sarajlić
(ze zbioru wierszy "Szukam ulicy dla mego imienia")

Kryzys poezji miłosnej

Z obawy,
żeby nie uznano ich za staromodnych,
młodzi już prawie wcale
nie piszą wierszy miłosnych.

I znowu się zdarzy,
że zamiast młodych,
będziemy zmuszeni je pisać
my, starzy.

Nie po raz pierwszy
będzie Cyrano
od Chrystiana szczerszy

(tłum. Marian Grześczak)

*

Kocham Bardzo

I znowu w Bileci służyć jako żołnierz!
Wyczekiwać cię na stacji kolejowej!
Pić z tobą kawę w cukierni "U Beli"!
U źródła Trebisznicy trzymać cię za rękę.
Dostawać twoje listy.

Wiersz ten byłby szczęśliwy
gdybym mógł ciebie widzieć
leżącą pod twoim rysunkiem z naszej Popovaczy,
kiedy lekarka pogotowia
ostatni już raz
mierzy ciśnienie i robi ci zastrzyk.

A może,
może osunęłaś się w śmierć
aby wierszom tobie poświęconym
oszczędzić coraz starszej starości?

Czyż moglibyśmy, ja i moje wiersze,
za lat dziesięć kochać ciebie mniej?

(tłum. Marian Grześczak)

*

Dla Vlady Dijaka

W porządku, Vlado, że leżysz sobie w grobie na Barach!

W Podlugovach i w Sarajewie
wszystkie bary są zamknięte.

W Bośni
droga do kieliszka rakii
jest o wiele trudniejsza
niż droga do własnej śmierci.

(tłum. Marian Grześczak)

Улетай на крыльях ветра

2011-11-14T09:22:00.019+01:00

Był jakiś olsztyński poranek, jakiś czerwoniak na ulicy Grunwaldzkiej, jacyś ludzie kiwali się sennie nad poranionymi stronicami gazet. Było radio i zrodziła się miłość od pierwszego dźwięku

Tak, od hybrydy hip-hopowej recytatywy i zjawiskowego sopranowego fragmentu opery, zaczęło się moje trwałe uczucie do borodinowskiego Kniazia Igora; wysłuchiwanego przypadkiem, wyszarpywanego fragmentami, które udawało się skądś wygrzebać, w różnych wykonaniach, z nerwami, że wciąż bombarduje się pięknymi, a jakże, Tańcami Połowieckimi, a zapomina o cudownych partiach chóru, poruszających ariach Jarosławny. Nadal nie udało mi się zdobyć płyty z całą operą, nadal za nią tęsknię.

Zatem to oczywiste, że gdy tylko Biń zaproponowała mi bilet na wrocławski spektakl Kniazia Igora w reżyserii Laco Adamika,odpowiedziałam tak, zanim jeszcze wiadomość dotarła do świadomej części mojego mózgu i skonfrontowała się z informacją o 9-godzinnym tłuczeniu się pociągiem, o potrzebie wyjechania z domu już dzień wcześniej, bo przecież w święto Żegoty odcinają od gałęzi świata i porannym niedzielnym odwróceniu porządku jazdy

Widowisko wizualnie porywające, piękna scenografia nakreślona z precyzją i smakiem, niesamowite, baśniowe światło, kostiumy, że tylko się zakochać.
Od strony muzycznej? Mezzosopran Konczakówny piękny, ślicznie zaśpiewane partie chóru, szczególnie ulgnęło mi serce w chórze żeńskim.
Bardzo udatny motyw penelopowy w oczekiwaniu Jarosławny na kniazia. Wijąca się jak wąż, materia tkana przez kniahinię w jednej ze scen, powołuje do istnienia w scenie późniejszej, tkaniny odmierzające czas i smutek w paru chwilach. Dobra i ładnie skreślona symbolika

Co na nie? Trochę brakło mi dynamiki, najbardziej chyba tej dzikości Połowców, jakiegoś ogniska zapalnego, które naciągnęłoby sprężynę emocjonalną, bo chociaż z wielką przyjemnością wiązałam znaną sobie muzykę z pięknym obrazem, to nie krzyczało mi serce, tak, jak się tego wcześniej spodziewałam. Wszystko płynęło powoli, nazbyt dostojnie, czasami nawet sennie.
Co jeszcze na nie? Nie rzecz w jakiejś pruderii, ale nie jestem zwolenniczką gołych cycków na scenie tam, gdzie serce powinno zadrżeć poruszone dłonią stwórcy, również tego, którego ikoniczne oblicze zawisło nad scenicznym światem.

Jako całość? Bardzo się cieszę, że zobaczyłam ten spektakl, na pewno nie czuję zmarnowanego czasu, wręcz przeciwnie, ogromną przyjemność, wiec hip hip hura.

*

a tu jeszcze taka enigmowata hybryda Nataszy Morozowej, której mówię - czemu nie :)

z rozmów o pogodzie

2011-11-08T18:50:00.002+01:00

- "Aktualnie mgła" napisał i-Gugiel

- Widzę, rzekła grobowym głosem, wusz

"bo dotknęła twego ciała myślą swą"

2011-11-08T17:15:00.010+01:00

Śliwkowa mgła, gęsta jak budyń, podpierana ścianami miedzianych liści. Jesień. Nucę cohenowską Zuzannę. Myślę o jej słowach, o odbiciu świata w oczach człowieka, bardzo specjalnego człowieka. Gdy Zuzanna trzyma lustro, wszystko jest takie samo i inne.
Są wśród nas ludzie, dzięki którym patrzymy na świat inaczej, jakby aura takiej osoby budowała nam magiczne szkło, przez które widać to, czego sami nie moglibyśmy dostrzec. Są jak kryształy, które jeśli stracimy, stracimy drzwi do śliwkowej mgły, do miejsca nad rzeką. Są poezją. Żywą.

"(...)I już chcesz z nią powędrować
Powędrować chcesz na oślep
Wiesz, że możesz jej zaufać
Bo dotknęła twego ciała
Myślą swą"

(L.Cohen, Zuzanna, tłum M.Zembaty)

linka do słów

damka i łasic

2011-11-02T17:49:00.001+01:00

koniec laby

ad augusa per angusta

2011-10-31T17:54:00.004+01:00

Wyszperałam spomiędzy oczek sieci hodowców kaktusów sposób na wełnowce. ponieważ August Kaktus od paru lat ciężko i obłożnie, pomimo wszelkich mych starań, choruje na to diabelstwo, chwyciłam się brzytwy. Formułę przekazuję, czy podziała nie wiem, ale raz kozie śmierć
otóż
1. Oberwałam wszystkie przyrosty
2. Oczyściłam Augusta z gleby i opłukałam w wodzie bieżącej
3. Bęcnęłam Augusta na kilka minut do gorącej (ma być około 60 stopni C) wody z odrobiną płynu do naczyń
4. Doniczkę wyparzyłam
5. Wyjęłam biednego Augusta i opłukałam chłodną wodą (niezbyt zimną, żeby mu się komórki nie poniszczyły na skutek zmian turgoru)
6. Wsadziłam Augusta do doniczki, akompaniując sobie pojękiwaniem, bo wzięłam płócienne, nie skórzane rękawice
7. Wstawiłam Augusta na razie do temperatury zimowo pokojowej, zaś jutro powrócę go do pomieszczenia nieogrzewanego

Na razie wygląda biednie, to wiadomo, kto by się tam dał kąpać w gorącej wodzie, ale podobno tkanka kaktusia wytrzymuje temperaturę 60 stopni (to zrozumiałe,w końcu to pustynny sukulent), natomiast dziady wełnowce nie.
Zobaczymy. Jeszcze go w środę potraktuję insektycydem w bryk brykiecie. I czas pokaże, czy przeżyje. Na razie nieco zbladł, ale przecież zwykle blednie się w chorobie.

Z rozmów rodzinnych - O praktyce zagadki

2011-10-31T12:27:00.007+01:00

Natykam się wieczorem na tatkę pochylonego nad herbatą, talerzem z kolacją, talerzykiem z ciastem i nad wpatrzonym w powyższe Mirkiem.
-Co tatuś robisz? pytam.
- Zastanawiam się, jak zastosować sposób na kozę, kapustę i wilka*
- I co? pytam dalej.
- No i wszystko byłoby dobrze, gdyby mi wilk sam przez rzekę nie przełaził.

*zagadka polega na obmyśleniu sposobu przewiezienia trzech obiektów przez rzekę tak, by nie dopuścić do zjedzenia żadnego, pamiętając wszakże, że można w łodzi mieć tylko jeden na raz.

A tu rzeczony wilk czeka na jesień

z wilkiem spoglądają: bonzaj Luciano, Aleksy (Epiphyllum), i Pedro (Opuntia monacantha)

wstrząsając w ciemnościach

2011-10-30T19:37:00.013+01:00

...wytwarzamy kawowo-czekoladową. Smak zdecydowanie męski, mimo, że, jak mówi Retes "mężczyźni nie lubią słodkich". do nalewki podajemy, zadymiony gabinet pana domu w ciemnym drewnie i z całą masą książek. do tego koniecznie rozmowa w przyćmionym świetle.
a Jakub kwituje taką nalewkę następująco
"jak pierwsza miłośc albo cuś.
albo ostatnia"
co naprawdę bardzo dobrze oddaje ten dziwny, acz pociągający smak.

A otóż receptura
KAWOWO_CZEKOLADOWA

pół laski wanilii i trzy migdały ubijamy w moździerzu.
Do słoja wrzucamy ubite przyprawy, 100g kakao + łyżeczkę świeżo zmielonej kawy i 3/4l spirytusu
Przez tydzień często wstrząsamy bacząc, by miejsce wstrząsu było zaciemnione
później zlewamy i filtrujemy
(psiokrewie jest gęste i trudno się filtruje)

Osad zalewamy 1/2 szklanki wrzątku, mieszamy porządnie i odstawiamy na czas jakiś około półgodzinki. Później filtrujemy i dodajemy do nalewki.

w 1/2 szklanki wody gotujemy 3/4kg brazowego, trzcinowego cukru. Kiedy się wyszumuje, lekko podstudzamy i dodajemy do nalewki. Zamykamy, energicznie wytrząsamy i odstawiamy na tydzień

Następnie filtrujemy (znowu należy przygotować się na opór przy filtrowaniu i ubabrane pół kuchni).

Do butelek, korkujemy i na dwa miechy w ciemne i chłodne miejsce zapędzamy nalewkę

*

A tu jeszcze kilka fotek głogowej naleweczki na serce (i przy okazji dla ducha, bo jest bardzo smaczna). Przepis podrzucałam wcześniej

Z rozmów rodzinnych - Pytania ostateczne

2011-10-30T19:12:00.004+01:00

leżę ja se dziś w trawie. oczywista w koszulce na krótki. i robię zdjęcia
idzie mama

mama krzyczy - asia co ty robisz!

ja na to - zdjęcia!

mama - myślałam że nie żyjesz!

ja - no to idiotyczne jest pytać trupa co robi!

Z podręcznego odpierdolnika

2011-10-29T21:43:00.024+02:00

sceneria: późnopaździernikowy wieczór, przyćmione światło, piwo Reks, trzy kobiety po dwóch, o ile to możliwe, stronach bariery wieku. rozmowa:

I otóż zostanę starą panną, mówi starsza. Dlaczego? pyta ta sprzed granicy wiekowej.
Noo, jeśli mnie pytasz, dlaczego, to odpowiadam ci - nie wiem - zamyśla się starsza. Tak naprawdę to nie wiem, wszyscy mężczyźni zostawiając mnie mówili , że jestem kobietą niezwykłą, kobietą niesamowitą, kobietą wspaniałą i nie zasługują na mnie, i że muszą odejść.
Światło zapada na zdrowiu i zapada chwilowe milczenie.
Jedna z młodych kobiet pociera palcem nasadę nosa, druga topi wzrok w puszce. Starsza marszczy czoło i ciągnie dalej; no bo skąd wiadomo, co zrobiłaś źle. Spójrz na Dramatycznego Wióra ( trzecia się ożywia) - to jeden z nielicznych mężczyzn, który powiedział jasno (kobieta numer jeden zwraca się w stronę numeru trzeciego), za co i dlaczego odchodzi.
Oj! jęknęły numery dwa i trzy, oooj, poprawił numer trzeci.
Oj, oj, zgodziła się jedynka, ale przynajmniej wiesz dokładnie za co. Możesz się spłakać, możesz się poprawić, możesz się starać to zmienić, możesz się nawet z tym nie zgodzić i dostać szału. To wszystko możesz. Co natomiast w tym fantem, że jesteś tak niezwykła, tak cudowna, że aż się na ciebie nie zasługuje? Zrób coś z tym, kiedy ktoś odchodzi ponieważ jesteś wspaniałą kobietą.
To, co? popsuć się? szepcze nieśmiało dwójka

warto żyć do ostatniego obrazka

2011-10-26T13:02:00.003+02:00

jeszcze jeden. kocham ostatni obrazek, ale oczywista sprawa wtedy, kiedy następuje po wcześniejszych

("Fistaszki zebrane 1959-1960", Ch.Schulz, tłum M.Rusinek)

byłby ze mnie okropny liść...

2011-10-24T16:58:00.008+02:00

"(...) Szczęście nie jest zabawne, a przede wszystkim nie jest powszednie. Nie bez powodu pasek ze zdaniem "szczęście to ciepły szczeniak" zrobił taką karierę. Taki pasek trafia się raz na tysiąc. Wszyscy wiemy bowiem, że proza życia to te wciąż i wciąż zabierane nam spod nogi piłki. Śmiejmy się więc z bohaterów Fistaszków, jak śmiejemy się sami z siebie, żeby mieć siłę podnieść się po kolejnej porażce i żyć dalej."

(Tomasz Minkiewicz z przedmowy do kolejnego tomu Fistaszków zebranych 1959-1960 w tłum M.Rusinka.)

*

Śliczna przedmowa pana Tomasza Minkiewicza, chyba najładniejsza z dotychczasowych, a Fistaszków to raczej zachwalać nie muszę, kiedy liznęłam pierwsze kilka stron przed samiuśkim snem, wsiąkłam na pół nocy.Znakomita pozycja. No i oczywiście Snoopy i Linus są bezkonkurencyjni. Staram się nie zachęcać do 'posiąścia' książeczki, bo znowu wyczerpie się nakład i załamka. nie mam pierwszego tomu auuu!
;P

Ja zachowywałabym się podobnie, a Wy?

;D

leniwiec

2011-10-18T22:20:00.003+02:00

napotkany przypadkiem podczas porannego trekkingu

komunikaty

2011-10-17T21:45:00.004+02:00

z lubimatych ogłoszeń guglowskich

pierwsze:

"musisz się zalogować żeby zobaczyć swoje rzeczy" - poniekąd to racja, bo w obliczu pierdolnika moich szaf, miałoby to i ręce i nogęce

(źródło: przeglądarka google)

drugie:

"Draco Volantus nic nie robi" co też jest słuszne, bo znając Drako, to naprawdę nic nie robi

(źródło : czat poczty gmail)

:D

ach, co to był za chleb...

2011-10-16T21:30:00.011+02:00

Upiekłam cegłę. Gdybym upiekła ich więcej, mogłabym wymurować niewielką obórkę. :]
Plaskatszy być już nie mógł, gdyż gdzieś musiała się w nim zmieścić mąka przecież

podpłomyk?

*

Ja (jęczę): yyy uuu eeee ałaa

Tatko: Czego jęczysz?

Ja (chlipiąc): Bo gniot.

Tatko (pocieszajacym tonem): Nie, nie jest taki gniot, wcale źle nie wyrósł...

Ja (smarkając w rękaw): Jak to źle nie wyrósł, wcale nie wyrósł!

Tatko: E nie, nie nie jest przecież tak źle, wysoki jest nawet.

Ja (załamana kroję gniota)

Tatko (przygląda się i nagle tonem z olśnienia): Aaa, to on nie leży na boku?

spod boschowego tomiszcza

2011-10-16T11:48:00.003+02:00

chiliazm - wiara w powtórne przyjście Chrystusa

soteriologia - wiara w zbawczą rolę bóstwa, w chrześcijaństwie doktryna o odkupieniu świata przez Chrystusa

pałka strugałka

2011-10-14T12:29:00.003+02:00

przysięgłam ołówkom miłość dozgonną . ołówek to jedna z rzeczy, która musi być i musi być zawsze pod ręką. panoszą się więc ołówki w szufladach, sterczą z doniczek, wybrzuszają okładki książek, turlają się pod łóżko, by w tajemniczy sposób wypadać z kieszeni i toreb.
mam kilka ukochanych - trójkątny stolarski z duszą Veronesa, czarny, o pięknym, ciemnym drewnie z którego jak grot strzały, wbija się w powietrze grafit; prosty, elegancki, bez zbędnego detalu,. surowy i poważny. a na drugim krańcu odczucia, ołówek zupełnie biały z szaloną na jego końcu zeberką podrygującą na sprężynce i drugi również bez koloru, długi i spłaszczony. kanciasty jak deszczułka.
wobec tych ołówków nie dziwota, że marzyła mi się piękna, stara, metalowa na korbkę, strugałka. ostra, bo wiecznie się tępią ołówki, kredki i dzięki tej strugałce nie musiałabym za każdym razem pędzić do kuchni, bo w kuchni ostrzę ołówki nożem. i taką strugałkę mam. zakupiona na allegro dzięki uczynności Retesa strugałkę ciężką, metalową, z korbką. ostrzy, jak żyleta
chętnie miałabym też pamiętaną z dzieciństwa ostrzałkę z żyletką w oprawce skórzanej o kształcie gitarowego pudła..
a póki co mam jeszcze śliczną, małą zabytkową temperówkę, która niestety jest tępa i tylko została mi jej śliczność, za to śliczność jest bezsprzeczna.

ta moja ołówkowo-strugałkowa miłość wiąże się w jpozaświadomy sposób z Brunonem Schulzem. ma taki sam smak, jak jego pisanie, podobną aurę, zajmuje to samo miejsce mojej głowy.

*

zatem na cześć tego uczucia w głowie, zdjęłam dziś z półki Schulza

"Węch jego i słuch zaostrzał się niepomiernie, i znać było po grze jego milczącej i napiętej twarzy, że za pośrednictwem tych zmysłów pozostaje on w ciągłym kontakcie z niewidzialnym światem ciemnych zakamarków, dziur mysich,zmurszałych przestrzeni pustych pod podłogą i kanałów kominowych. Wszystkie chroboty, trzaski nocne, tajne skrzypiące życie podłogi miały w nim nieomylnego i czujnego dostrzegacza, szpiega i współspiskowca. Absorbowało go to w tym stopniu, że pogrążał się zupełnie w tej niedostępnej dla nas sferze, z której nie próbował zdawać nam sprawy. Nieraz musiał strzepywać palcami i śmiać się cicho do siebie samego, gdy te wybryki niewidzialnej sfery stawały się zbyt absurdalne; porozumiewał się wówczas spojrzeniem z naszym kotem, który, również wtajemniczony w ten świat, podnosił swą cyniczną, zimną, porysowaną pręgami twarz, mrużąc z nudów i obojętności skośne szparki oczu. Zdarzało się podczas obiadu, że wśród jedzenia odkładał nagle nóż i widelec i z serwetą zawiązaną pod szyją podnosił się kocim ruchem, skradał na brzuścach palców do drzwi sąsiedniego, pustego pokoju i z największą ostrożnością zaglądał przez dziurkę od klucza. Potem wracał do stołu, jakby zawstydzony, z zakłopotanym uśmiechem, wśród mruknięć i niewyraźnych mamrotań, odnoszących się do wewnętrznego monologu, w którym był pogrążony."

(B.Schulz, Sklepy cynamonowe)

sklep z pierwszym i ostatnim słowem

2011-10-10T22:14:00.000+02:00

PIOTR I PAWEŁ - kazania skargi

"czy jestem dobrze ubrany?"

2011-10-10T08:33:00.007+02:00

"Rozwaliłeś drzwi życia tym swoim wielkim, tępym łbem. A teraz nie można ich zamknąć"

(P.K.Dick, Płyńcie łzy moje, rzekł policjant, tłum. Z.Królicki)

Dick jak zwykle mnie nie zawiódł. Może to nie jest książka z owych jego oszałamiających, ale naszkicował fajne pytania, dotyczącą istnienia i nieistnienia, map mózgowych i związków czasoprzestrzennych między obiektami. wyraźniejszego pojawu, kiedy znika się z mapy socjo-politycznej, gdy staje się oddartym od kontekstów. czyli o miłości ;)

*

w dzisiejszym poranku zdążyłam zaledwie na długość ozora, by zobaczyć to światło trafiające w szparę między horyzontem, a pokrywą chmur.

a na łikendzie nastawiłam pigwówkę
i zmyśliłam dość udatną kompozycję naparu złożoną z melisy, głogu, pokrzywy i suszonej gruszki. mrah
i po załadunku drewna nabyłam zakwasów w mięśniach, których istnienia się nie spodziewałam

kocie poranki

2011-10-09T20:05:00.008+02:00

polegają na tym, że czułość i wielka szara miłość w paski wcale nie musi być największą poranną przyjemnością świata. zaczyna się mokrym, prosto z błota, skakaniem po człowieku. człowiek chowa się cały z głową pod kołdrę, zaczyna się więc odkopywanie człowieka spod kołdry. następnie przechodzimy do obcałowywania, wpychania włochatego pyska do człowieczych ust, podbijania głowy, tulenia się. jeśli to nie pomaga, następuje gryzienie we wszystkie wystające części ciała. to jest ten etap który naprawdę trzeba brać poważnie, bo w dalszych atrakcjach zostaje już tylko złośliwe nasikanie do butów lub oznaczenie torby do pracy. więc człowiek wstaje. idzie półprzytomnie do kociej puszki, potykając się o pasiastość kluczącą między stopami . nakłada kociąkonserwę do miseczki, przy akompaniamencie rozdzierających jęków i dwóch szarych łap macających po blacie szafki. wręcza kocią miseczkę pasiastej mordzie, pędem wraca do łóżka, żeby jeszcze dospać do budzika, a tam... już jest. w miarę syty szary i pasiasty. więc człowiek odsuwając zjawisko, zajmuje swoją niszę sypialną, pasiak zaś zajmuje miejsce na człowieczym brzuchu w pozycji umożliwiającej baczne obserwowanie człowieczych oczu- zbudzi się czy nie. i jest czujnie, każde drgnienie powiek, każdy ruch gałek jest intensywnie obserwowany. no kociamorda! nie da się przy tym spać!

1. Pozycja poranna łikendowa - No cho, już nie czytaj!

2. Pozycja poranna codzienna - Śpij, śpij, spoko, ja tu sobie poczekam.

3. Pozycja wieczorna - Książki to nudy.

a pompatyczny tomputer wrócił z oiomu i działczy, ha :]

puchate kawałki czasu

2011-10-07T16:02:00.004+02:00

A kiedy wusz przychodzi z roboty,
w domu czekają na nią kochające i grzeczne kapki

o

*

a pomputer jedzie dziś do reanimacji
i też, o

:)